แม่ยายเอ้ยหมายถึงย่าเอ้อร์หู่หันเหลี่ยมตาไปแวบหนึ่ง แล้วพุ่งเข้าไปเคาะประตูห้องผ่าตัดกระหน่ำเสียใหญ่
“เอ้อร์หู่! แกต้องทนให้ได้นะ! ยายมาดูแกแล้ว!”
เสียงเคาะประตูที่พรวดพราดเข้ามาทำให้หมอกับพยาบาลข้างในต่างสะดุดขึ้นชั่วขณะ ยกเว้นซางอวี่ที่กำลังเย็บแผลอยู่
ผู้ใหญ่บ้านรีบสั่งคนลากย่าเอ้อร์หู่ออกมาทันที
“ยายทำอะไรล่ะ? หมอกำลังผ่าตัดกันอยู่ข้างใน ยายมาเคาะประตูแบบนี้ทันทีทันใด ถ้าหมอตกใจไปทำพลาดขึ้นมา จะทำยังไงล่ะ?”
ย่าเอ้อร์หู่ราวกับเพิ่งรู้ตัวถึงอะไรบางอย่าง ก็โวยวายร้องไห้สะอึกเสียงลั่น “แกพูดแบบนี้ได้ยังไง!
ผู้ใหญ่บ้าน แม้แกจะเป็นผู้ใหญ่บ้าน แกก็ไม่มีสิทธิ์พูดคำหักหลังแบบนี้!
ทำไมดูเหมือนว่ายายจะอยากให้เอ้อร์หู่เป็นอะไร?
ยายเป็นคุณยายแท้ ๆ ของเขานะ!”
ย่าเอ้อร์หู่ร่ำไห้สุดเสียง น้ำเสียงน่ารำคาญแต่แหลมคมทะลุผ่านทุกอย่าง ทำให้คนในห้องต้องขมวดคิ้วพร้อมกัน
เสียงอันอ่อนโยนของซางอวี่ดังขึ้น “ทุกคนกรุณาตั้งใจกับงานตรงหน้า
ไม่ว่าข้างนอกจะเกิดอะไรขึ้น ก็ไม่เกี่ยวกับการผ่าตัดของเราตอนนี้”
สิ้นคำ ทุกคนหันกลับมาตั้งใจกับงานในมือทันที
พวกเขาเป็นหมอ กำลังช่วยชีวิตคน เรื่องข้างนอกไม่เกี่ยวกับพวกเขาเลย
ย่าเอ้อร์หู่ยังคงวุ่นวายอยู่ข้างนอก
พ่อเอ้อร์หู่เดือดร้อนใจจนแทบขาด “แม่ อย่าเป็นอย่างนี้สิ! หยุดเถอะ ถ้ารบกวนหมอแล้วจะทำยังไง?”
“ถ้าเป็นอะไรไปก็แปลว่าหมอรักษาไม่ดี! โรงพยาบาลต้องรับผิดชอบ!
ยายส่งหลานสุขภาพดีมา ทำไมถึงรักษาไม่ได้?” ย่าเอ้อร์หู่ตะโกนเสียงหลัง
ทุกถ้อยทุกคำผลักความรับผิดชอบใส่หมอกับพยาบาลหมด