ซางอวี่เพิ่งเดินมาถึงปากประตูโรงพยาบาล ก็เห็นผู้คนกลุ่มใหญ่ทั้งขบวนเดินมุ่งหน้าเข้ามายังโรงพยาบาล
เสียงร้องไห้ เสียงตะโกน เสียงด่าทอปนเปื้อนกันไปมา
ซางอวี่ขมวดคิ้ว ดูท่าทางก็รู้ว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว
ยังได้กลิ่นคาวเลือดลอยมาเป็นระยะ ๆ
ซางอวี่รีบเดินไปที่ห้องเฝ้าประตู ตะโกนเรียกบุรุษรักษาความปลอดภัยที่อยู่ข้างในว่า “มีเหตุการณ์คนหมู่ เชิญไปบอกหมอกับพยาบาลที่ยังไม่ได้ยุ่งให้เตรียมตัวด้วย”
“รับทราบค่ะ หมอซาง” บุรุษรักษาความปลอดภัยรับคำแล้วรีบเดินเข้าไปข้างในทันที
ส่วนซางอวี่ก็ออกไปรับ
เข้าไปใกล้ เธอเดินตรงไปหาชายวัยกลางคนที่เห็นได้ชัดว่าเป็นหัวหน้ากลุ่ม แล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
“โอ้ย สองหมู่บ้านของพวกเราทะเลาะกันเพราะแย่งน้ำ มีคนบาดเจ็บไปหลายคน เลยรีบนำผู้บาดเจ็บส่งมาที่โรงพยาบาล”
ซางอวี่มองไปยังหนุ่ม ๆ หลายคนบนเกวียนวัว
ทุกคนสีหน้าเจ็บปวด เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บไม่เบา
ท้ายเกวียนวัวยังมีคนเดินตามมาอีกไม่กี่คนแบบสั่นเทิ้ม
ซางอวี่ไม่เอาใจใส่คนที่นอนอยู่บนเกวียนวัว รีบเดินไปหาหนุ่มคนหนึ่งที่เดินตามมาทางท้ายรถ
“ทำไมไม่นอนบนเกวียนวัวล่ะ?”
“ผมไม่เป็นไร” ชายหนุ่มถูกถามจนหน้างง “ผมก็ปกติดี ขายังเดินเองได้”
“รีบนอนลงไป ห้ามขยับ”
ชายหนุ่มไม่เข้าใจ ยังแก่นขี้โมโห “ผมไม่มีอะไรเลย!
หัวผมตั้งแต่เด็กแกร่งมาก ถูกตีเข้าทีเดียวก็ไม่เป็นไร ผมเดินเองไหว
สมาชิกพร้องผู้หญิงไม่ต้องคอยดูแลผมก็ได้
คุณหมอหรือเปล่า? ดูแลคนบนรถก็พอแล้ว“