เมื่อเสิ่นจื้อหนานกลับมาจากงานที่ติดค้างก็เป็นเวลาดึกดื่นแล้ว ซางอวี่หลับสนิทไปนานแล้ว
เขามองใบหน้าที่หลับลึกของเธอ มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน
ค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าอย่างเงียบเชียบ ล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้วขึ้นเตียง กอดซางอวี่แน่นจากด้านหลัง
ซางอวี่ลอยเข้าสู่อ้อมกอดอบอุ่นคุ้นเคย สัญชาตญาณทำให้เธอหันข้อตัวเข้าหาเสิ่นจื้อหนาน หามุมที่สบายที่สุด ยื่นมือโอบรอบเอวของเขาแล้วหลับต่อไป
ชั่วขณะที่ถูกซางอวี่กอด เสิ่นจื้อหนานรู้สึกเหมือนหัวใจทั้งดวงถูกเติมเต็ม
ดีจริง ๆ ทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกันอีกครั้งในที่สุด
เช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นจื้อหนานตื่นแต่เช้า ซางอวี่ยังไม่ตื่น
ช่วงนี้เธอต้องสลับวันกับคืน ตอนกลางคืนไม่ค่อยได้นอน ตอนกลางวันก็ต้องงานยกวงในเขตการแพทย์ ตัวเองแทบไม่ถึงพื้น
ยากเย็นจนได้มาถึงที่ปลอดภัย ได้ผ่อนคลายพักผ่อนสักที ซางอวี่จึงหลับลึกเป็นพิเศษ
เสิ่นจื้อหนานก้มลงจุมพิตรหน้าผากของเธอ รีบลุกจากเตียงแต่งตัวเสร็จสรรพแล้วเดินออกจากเต็นท์
ทุกคนรู้ดีว่าซางอวี่เหนื่อยมาก โจวจั่นอันเล่าให้ฟังแล้วว่าเธอช่วยพวกเขาหนีออกมาจากฐานทัพของประเทศเมืองสวยได้อย่างไร
ใครก็ตามที่เดินผ่านเต็นท์ของเสิ่นจื้อหนาน ต่างเดินเบา ๆ กลัวจะรบกวนการพักผ่อนของซางอวี่
ซางอวี่หลับยาวจนถึงมื้อกลางวัน เมื่อตื่นขึ้นก็นั่งบนเตียงด้วยสีหน้ายังงง ๆ
เธอกำผ้าห่มแน่นขึ้นเล็กน้อย
เธอกลับมาแล้ว ใช่ ตอนนี้อยู่ในเต็นท์ของเสิ่นจื้อหนาน
เมื่อคืนเสิ่นจื้อหนานไม่ได้กลับมาเหรอ?