ทุกคนเริ่มยกของขึ้นรถ
ส่วนซางอวี่รอให้คนอื่นออกจากห้องไปหมดแล้วจึงหลุดออกมาจากมิติพกพา แล้วพุ่งออกหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว
อาศัยบังคับของมิติพกพา หลบหนีออกจากลานหลังบ้านได้โดยตรง
ทันทีที่เธอปรากฏตัว เสิ่นจื้อหนานก็มองเห็นเป็นคนแรก
เสิ่นจื้อหนานรีบวิ่งเข้ามารับ
“อาอวี๋”
ซางอวี่รีบบอก “ตอนนี้ล้อมจับเลย จับพวกมันให้หมด เติ้งซินก็อยู่ในนั้นด้วย”
“โอเค” เสิ่นจื้อหนานรับคำทันที
ตอนนี้ไม่ใช่เวลาถามรายละเอียด
เสิ่นจื้อหนานพาคนตีสองหน้าหน้าหลัง พอเติ้งซินกับพวกพองออกมาได้ สิ่งแรกที่เห็นคือปากกระบอกปืนดำมืด และซางอวี่ที่ยืนอยู่ข้างเสิ่นจื้อหนาน
“คุณ คุณออกไปได้ยังไง”
“เมื่อกี้คุณยังอยู่ในห้องชัด ๆ เราทุกคนก็อยู่ในลานบ้าน คุณจะหายวับไปได้ยังไงล่ะ”
“บอกมาว่าคุณเป็นปีศาจกันเปล่า?” เติ้งซินตั้งคำถาม
ซางอวี่หัวเราะเย้ย “คนไร้ความสามารถก็ทำได้แค่เอาโคลนโปะหน้าคนอื่นสินะ”
ไม่รู้ใครเปิดฉากยิงก่อน เสิ่นจื้อหนานรีบพาคนสวนกลับทันควัน
ลูกน้องของเติ้งซินแม้ผ่านการฝึกมา แต่จะสู้กับเหล่าทหารเก่งกาจที่เสิ่นจื้อหนานพาออกมาได้อย่างไร
เพียงไม่นาน บาดเจ็บล้มตายไปครึ่งหนึ่ง
คนที่เหลือถูกควบคุมตัวไว้หมด รวมถึงเติ้งซินด้วย
ฝั่งเสิ่นจื้อหนานมีทหารบาดเจ็บหนึ่งคน ซางอวี่รีบเข้าไปช่วยห้ามเลือด เย็บแผล ต่อเนื่องไปในลมหายใจเดียว
ส่วนคนที่บาดเจ็บฝั่งเติ้งซิน เธอแค่มองไปแล้วว่า “เงื่อนไขทางการแพทย์มีจำกัด งั้นไม่ช่วยก็ได้นะ?”
มุมปากเสิ่นจื้อหนานยกขึ้นเล็กน้อย เมียเขาจำคาวเป็นยิ่งกับตัวเองเลยจริง ๆ