ก่อนที่เสิ่นจื้อหนานจะได้เอ่ยปาก ซางอวี่ก็พูดขึ้นก่อน “คิดจะปั่นหัวให้เราสองสามีภรรยาแตกคองั้นเหรอ
เติ้งซิน คิดว่าตัวเองมีน้ำหนักพอจะทำแบบนั้นได้เชียวหรือ”
เติ้งซินมองซางอวี่กับเสิ่นจื้อหนาน แล้วสูดจมูกเย้ยหยันเสียงหนึ่ง “เสิ่นจื้อหนาน คุณคงไม่ลืมใช่ไหมว่าฉันกับซางอวี่เคยอยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืนมาหลายวัน
คุณเชื่อเธอขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่กลัวเธอจะแอบคิดร้านกับใครต่อใครข้างหลังคุณงั้นเหรอ”
ซางอวี่หัวเราะเบา ๆ ออกมา “เติ้งซิน เอาความมั่นใจตรงไหนมาอวดกันนัก
ถึงฉันจะคิดอะไรกับคนอื่นจริง ๆ คนนั้นก็ไม่มีทางเป็นคุณหรอก
ลองดูตัวเองสิ สูงไม่เท่าสามีฉัน ขายาวไม่เท่าสามีฉัน หล่อไม่เท่าสามีฉัน
แม้แต่นิสัยคุณธรรมก็เทียบสามีฉันไม่ติด
ดวงตาฉันก็ไม่ได้บอดสามัคคี สมองก็ไม่ได้พิการอะไร ฉันจะไปเหลียวแลคุณได้ยังไงกัน”
เติ้งซินโกรธจนตัวสั่นทั้งร่าง อา อา อา! ผู้หญิงคนตายนี่ ชักจะฉีกหน้าเขาลงจากใบหน้าไปเหวี่ยงลงพื้นซะให้ได้!
แถมยังกระทืบซ้ำอีกสองสามทีอีก!!
ตลอดเวลาเสิ่นจื้อหนานเพียงมองซางอวี่ด้วยแววตาอ่อนโยน มุมปากยกขึ้นจะห้ามก็ห้ามไม่อยู่
ภรรยาของเขาพูดจาเก่งอะไรอย่างนี้นะ เพราะซะจนอยากฟัง อยากให้พูดอีกสักพันคำ
กู้เซวียนอี้ที่ยืนอยู่หน้าประตูเตรียมจะเข้าไปก็แอบคิด สองสามีภรรยานี่กลั่นแกล้งคนไม่เลิกจริง ๆ ถ้ากลั่นแกล้งต่อไปอีกสักพัก เติ้งซินจะโกรธจนระเบิดตายหรือเปล่าเนี่ย
ก็ได้บอกกันไว้ว่าจะไม่ทารุณกรรมผู้ต้องขังไง?