ระหว่างที่จางเป่าฉวนกับหลี่ซิงวั่งเดินไปบ้านตระกูลเจ้า ก็พบชาวบ้านที่มาส่งข่าวเข้า บอกว่าคนบ้านตระกูลเจ้าถูกพาไปที่ทำการหน่วยใหญ่กันหมดแล้ว
ได้ยินว่าจะแยกกันสอบปากคำ ทุกคนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงพากันหวาดหวั่นอย่างหนัก
จางเป่าฉวนกับหลี่ซิงวั่งสบตากันแวบหนึ่ง
จางเป่าฉวนมุ่งหน้าไปที่ทำการหน่วยใหญ่
ส่วนหลี่ซิงวั่งอยู่ปลอบขวัญชาวบ้าน
“พวกคุณจะตื่นตระหนกตามกันไปทำไม สหายทหารคงพบเรื่องผิดปกติอะไรเข้า ถึงเรียกคนบ้านตระกูลเจ้าไปที่ทำการหน่วยใหญ่
นั่นก็เพื่อคุ้มครองพวกเขา การสอบถามก็แค่ถามว่าพวกเขาพบอะไรเพิ่มเติมหรือเปล่า ไม่ต้องตื่นตระหนก”
“แต่พวกเขาถูกพาตัวไปนะ”
“ใส่กุญแจมือหรือเปล่า” หลี่ซิงวั่งถาม
“เอ่อ... นั่นก็ไม่”
“ถ้าไม่ได้ใส่กุญแจมือ ก็แค่สอบถามเท่านั้น
หมู่บ้านเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้แล้ว พวกคุณอย่าพูดจาเซ็งแซ่จนทำให้ผู้คนหวาดผวากันไปหมด
อีกอย่าง ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา ก็ยังมีคนตัวสูงคอยค้ำไว้
ถ้าหมู่บ้านเราเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริง ๆ ก็ยังมีผมกับหัวหน้าทีมจางอยู่ ไม่ต้องกังวล ใครควรกลับบ้านก็กลับบ้าน ใครควรนอนก็นอน พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานกันอีก
เรื่องบ้านตระกูลเจ้า ผมรับรองว่าทันทีที่มีข่าว จะรีบแจ้งให้ทุกคนทราบ จะทำให้ทุกคนรู้แน่ว่าเกิดอะไรขึ้น”
เมื่อชาวบ้านได้ฟังคำพูดของหลี่ซิงวั่ง ก็พากันพยักหน้ารับ
หลี่ซิงวั่งมีบารมีสูงมากในหมู่บ้าน เขาพูดถึงขนาดนี้แล้ว ประกอบกับทุกคนก็เชื่อใจคนบ้านตระกูลเจ้าอยู่แล้ว
พวกเขาอยู่ในหมู่บ้านมาตลอด ต่างก็เป็นคนขยันขันแข็งและซื่อตรง