“พี่ ระหว่างทางต้องลำบากไปหลายขั้นตอนแล้วใช่ไหม เดี๋ยวให้ป้าเจ้าเตรียมอะไรกินมาให้ก่อน พี่กินข้าวแล้วพักผ่อนไปก่อนนะ
เรื่องอะไรค่อยคุยกันทีหลัง“ ซางหมิงพูด
“ฉันยังไม่หิว แล้วพี่จะจัดการเรื่องแก๊งหวยยังไงต่อ” ซางอวี่ถาม
ซางหมิงจะไปโกหกหน้าซางอวี่ไม่ลงหรอก “หม่อม...เอ๊ะ เอาเถอะ ผมกะจะไปคุยกับพ่อก่อน ดูว่าต่อไปจะจัดการยังไง”
“แก๊งหวยกินพื้นที่เมืองกังมาหลายปี ทั้งสายสัมพันธ์ที่หยั่งรากลึกทั้งนักเลงจำนวนมาก จะขยับพวกมันไม่ใช่เรื่องง่าย
เรื่องนี้ต้องวางแผนยาว
ฝั่งคนทางการของพี่พัฒนาความสัมพันธ์ไปถึงไหนแล้ว“ ซางอวี่ถามต่อ
ซางหมิงถอนใจ “มีสองสามคนที่ไปได้ดีพอสมควร แต่ตำแหน่งยศก็ไม่สูงอะไร
คนที่มีตำแหน่งสูงกว่านั้นก็ไม่ยอมติดต่อกับพวกเรา
ผมก็กำลังหาทางอยู่ ดูว่าจะเชื่อมสายกับพวกเขาได้ไหม“
“มีที่ไหนมีผู้ใหญ่ป่วยหนักหรือต้องการดูแลรักษาสุขภาพ บอกฉันได้เลย
ฉันอยู่ที่นี่ได้ไม่เกิน 10 วัน หวังว่าจะช่วยพี่สร้างสายสัมพันธ์นี้ขึ้นมาได้“
“พี่ก็ดีกันเกินไปแล้ว!” ซางหมิงกุดตัวเข้าไปคว้าชายเสื้อซางอวี่แล้วเขย่าเบา ๆ
ซางอวี่หัวเราะกับท่าทางเด็ก ๆ ของซางหมิง “ฉันเป็นพี่เธอ ไม่ดีกับเธอแล้วจะดีกับใคร
เรื่องฝ่ายแก๊งหวยน่ะ เขาอยากให้ฉันช่วยผ่าตัดปลูกถ่ายหัวใจให้คุณหนูใหญ่ของบ้านเขา ก็ไม่ใช่จะช่วยไม่ได้
แต่น้ำเสียงการพูดกับวิธีทำงานของคนนั้นฉันไม่ชอบเลย เปิดปากมาทีเดียวทั้งข่มขู่ทั้งล่อใจ“