“ฉันกลับบ้านแล้ว”
ซางอวี่โบกมือลา แล้วหิ้วถุงแรงกลับเข้าบ้านไป
เธอเก็บข้าวเอาไว้เล็กน้อย ไม่มากนัก
ตอนนี้เธอไม่ค่อยหิว กินไปง่าย ๆ คำสองคำ ล้างเสื้อผ้าที่เปลี่ยนไว้ แล้วก็หิ้วเสื้อผ้าของเสิ่นจื้อหนานมาซักด้วยเลย
โดยปกติเมื่อเสิ่นจื้อหนานอยู่บ้าน เขาไม่เคยปล่อยให้ซางอวี่ต้องลงมือซักผ้าทำงานบ้านเอง
ตอนนี้เสิ่นจื้อหนานกำลังยุ่งอยู่
วิถีของคู่สามีภรรยาอยู่ที่ความเข้าใจกันและช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ไม่ใช่ให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแบกทุกอย่างไว้เพียงลำพัง
ซางอวี่ซักผ้าเสร็จแขวนเรียบร้อย อาบน้ำอย่างสบายใจ แล้วเตรียมจะนอนพักสักหน่อย
เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จกำลังจะขึ้นเตียง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคุ้นเคยดังมาจากลานบ้าน
ซางอวี่มองไป เสิ่นจื้อหนานก้าวยาว ๆ เดินเข้ามา
“อาอวี๋เกิดเรื่องแล้ว ตอนนี้ฉันต้องการเธอ เปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้ เอาชุดติดตัวของเธอมาด้วย ขึ้นรถ เดี๋ยวนี้เลย
รายละเอียดค่อยคุยกันบนรถ”
ซางอวี่ไม่ลังเล รีบแต่งตัวเสร็จทันที
เก็บเสื้อผ้าเปลี่ยนสองสามตัวกับกล่องยาของตัวเอง แล้วตามเสิ่นจื้อหนานขึ้นรถทันที
ต่อเมื่อขึ้นรถแล้ว เสิ่นจื้อหนานถึงเปิดปากบอก “คุณลุงใหญ่เพิ่งถอนตัวมาจากแนวหน้า ท่านบาดเจ็บสาหัส
ตอนนี้ฉันจะพาเธอไปเมืองชายแดน เพื่อประสานงานกับทีมแพทย์พยาบาลที่นั่น ช่วยกันพาคุณลุงใหญ่กลับมาอย่างปลอดภัย”
“วางใจ ฉันจะทำเต็มที่” ซางอวี่กล่าวจริงจัง
เสิ่นจื้อหนานเหยียบคันเร่งสุดเท้า พาซางอวี่ไปส่งที่เส้นชายแดน