ซางอวี่ได้สติ มองเห็นหญิงสาวผอมโซราวกับไม่มีชีวิตชีวาคนหนึ่ง
ใบหน้าเธอขาวซีดเชียว ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายยังสั่นเซไปมา ผมยาวพันกันเป็นปึกหลุดรุ่ยมาด้านหลัง เมื่อมองแวบแรกเหมือนผีหญิงไม่มีผิด
ซางอวี่มองดูอย่างละเอียดก่อนจะจำได้ว่าเป็นเมิ่งเสี่ยวเหลียน ภรรยาของชุยเถียน
“คุณมาหาฉันมีเรื่องอะไร?” ซางอวี่ถาม
เมิ่งเสี่ยวเหลียนสะดุ้งเซก้าวเข้ามา ยื่นมือแห้งผากคู่นั้นออกมาเพื่อจะคว้าแขนของซางอวี่
ซางอวี่เอียงตัวหลบ เมิ่งเสี่ยวเหลียนพุ่งล้มเปล่า ตัวสะดุ้งจนล้มลงนั่งอยู่กับพื้น
แล้วก็ร้องไห้โฮออกมา: “ทำไม ทำไมต้องทำแบบนี้กับฉันด้วย
ฉันทำผิดอะไรลงไปกัน
ทำไม ทำไม...“
ซางอวี่สับสนไปหมดกับน้ำตาของเธอ ชั่วขณะหนึ่งได้แต่มองรอบตัวอย่างเลื่อนลอย
โชคดีที่ตอนนั้นครอบครัวทหารหลายบ้านอยู่บ้านกัน พอได้ยินเสียงร้องไห้ของเมิ่งเสี่ยวเหลียนก็ออกมาดูกันหมด
พอเห็นสภาพของเมิ่งเสี่ยวเหลียน ทุกคนก็รู้สึกขัดใจไม่น้อย
“โธ่ เมิ่งสหาย อย่าร้องไห้เลยค่ะ นี่คือคำตัดสินขององค์กร มาหาหมอซางก็ไม่ช่วยอะไรหรอกค่ะ”
“ฉันอยากรู้ว่าสามีฉันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!
เขาชอบเป็นทหารขนาดนั้น เคยบอกฉันว่าปกป้องบ้านเมืองคือความฝันของชีวิตเขา
เขายอมสละทุกอย่างเพื่อประเทศชาติ
ทำไมเขาถึงกลายเป็นสายลับได้?
ทำไมเขาถึงกลายเป็นผู้ทรยศได้?
ทำไม ฉันไม่เข้าใจ คิดไม่ออกเลยจริง ๆ!“ เมิ่งเสี่ยวเหลียนพูดไปร้องไห้ไป