“แม่ ใจเย็นก่อน น้องซางเก่งมาก เมื่อกี้ตอนต้าหู่ชัก เธอใช้เข็มไม่กี่ทีก็จัดการได้แล้ว แม่อย่าไปโดนแผลของลูกนะ”
หญิงชรารีบถอยหลังไปสองก้าว ไม่กล้าแตะตัวหลิวต้าหู่อีก พอเห็นซางอวี่ยืนอยู่ตรงนั้น แถมยังอายุน้อยขนาดนี้ หญิงชราก็ยิ่งไม่วางใจ
“พาไปโรงพยาบาลเถอะ ไปโรงพยาบาลดีกว่า เด็กสาวคนนี้ทั้งสาวทั้งสวย ฝีมือการแพทย์จะไหวหรือ ประสบการณ์คงไม่พอแน่ เสี่ยวหัว แม่รู้ว่าลูกทำเพื่อเด็ก แต่ยังไงก็ไปโรงพยาบาลเถอะ มีหมอช่วยตรวจดู พวกเราจะได้วางใจ”
หญิงชรากลัวว่าซางอวี่จะคิดมาก จึงหันไปอธิบายกับเธออีกประโยคว่า “หนู ยายไม่ได้ไม่ไว้ใจหนูนะ แต่เป็นห่วงเด็กจริง ๆ”
ซางอวี่เห็นหญิงชราพูดเช่นนั้น กำลังจะตอบ ก็มีคนข้างนอกได้ยินเสียงร้องไห้ของหญิงชรา จึงเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”
“พี่สะใภ้หลิวเป็นอะไรหรือเปล่า?”
“ที่บ้านต้องการให้ช่วยอะไรไหม?”
พี่สะใภ้หลายคนผลักประตูเดินเข้ามา สมัยนี้ไปบ้านคนอื่นไม่ค่อยเคาะประตูกัน ขอแค่ประตูไม่ได้ล็อกก็ผลักเข้าไปได้เลย พอเห็นใบหน้าของเด็กบนเตียงแดงก่ำ ทุกคนก็พลอยร้อนใจไปด้วย
“เด็กเป็นไข้ รีบพาไปโรงพยาบาลเร็ว!”
ทุกคนช่วยกันชุลมุน ยังไม่ทันที่โจวเสี่ยวหัวจะได้ตั้งตัว เด็กก็ถูกพี่สะใภ้คนหนึ่งที่ร่างกายแข็งแรงกว่าอุ้มออกไปแล้ว มีคนไปเข็นเกวียนของบ้านตัวเองมา หลิวต้าหู่จึงถูกส่งไปโรงพยาบาลแบบนั้น