หญิงสาวมองเถียนเถียนเพิ่มขึ้นอีกสองสามครั้งจริง ๆ ก็เพราะรู้สึกว่าเด็กน้อยน่ารักจนตาติด
แน่นอน เธอเห็นซางอวี่ด้วย ซางอวี่ก็สวยไม่แพ้กัน
ความคิดแรกของเธอตอนนั้นคืออยากจะขายซางอวี่ทิ้งไป
แล้วอุ้มเถียนเถียนกลับบ้านไปเลี้ยงเอง
เด็กน่ารักขนาดนี้ ถ้าได้เติบโตอยู่ข้างเธอจะสนุกแค่ไหน
แต่ผู้หญิงที่สวยกว่าเธอ เธอไม่ชอบ
ผลล่ะไม่คิดว่าเธอแค่อยู่ใกล้ ๆ สองคนนั้นสักพัก กลับถูกจับได้ว่ามีอะไรไม่ธรรมดา
คนคนนี้สังเกตเห็นว่าเธอมีปัญหาได้ยังไงกันแน่?
หญิงสาวพยายามสะบัดขัดขืน แต่พอขยับตัวปุ๊บก็รู้สึกเวียนศีรษะ ตามืดค่อย ๆ มืดลงเรื่อย ๆ
เสียงใสเย็นของซางอวี่ดังขึ้นข้างหูเธอ “กระทบกระเทือนที่สมองเบา ๆ นี่มีแน่ ๆ
ฉันแนะนำว่าอย่าขยับเลยดีกว่า ไม่งั้นอาการจะยิ่งหนักขึ้นไปอีก“
หญิงสาวหมดแรงนั่งแหลกลงกับพื้น
ตำรวจรถไฟสองนายเดินเข้ามาควบคุมตัวเธอ
“ขอบคุณนะสหายทั้งสองคน”
จางเสี่ยวฉืออุ้มเถียนเถียนเดินเข้ามา “พี่สะใภ้ พี่เก่งมากเลยนะ!”
ซางอวี่ยิ้มอาย ๆ “ก็เก่งระดับธรรมดา ๆ”
หญิงสาวใช้เวลาพักนานตาถึงไม่เวียน พอเริ่มมีแรงพยายามจะลุกขึ้น ก็ถูกตำรวจรถไฟสองนายหิ้วตัวยกขึ้นมาเสียก่อน
“มีผู้ร่วมงานอีกไหม? สารภาพมาให้หมด!”
ผู้หญิงรีบตอบทันที “ไม่มี พวกเราลงมือคนเดียวกันทั้งหมด ไม่มีใครลงมือพร้อมคนอื่นหรอก
ใคร ๆ ก็ไม่ไว้ใจกัน ลงมือคนเดียวเท่านั้นที่ปลอดภัยที่สุด