ซางอวี่กำลังเพ้อเจ้ออยู่ในความคิด จู่ ๆ ถุงใบหนึ่งก็ตกลงมาบนโต๊ะของเธอเสียงดังป๊าบ
ซางอวี่อึ้งไปเลย นี่... นี่มันอะไรนะ?
ต่อมา เธอเห็นอย่างชัดเจนว่าแปลงที่ดินที่ปลูกสมุนไพรอยู่ไม่ไกลนักได้หายไปตรงหน้าต่อตา
ซางอวี่ลุกพรวดขึ้นยืน “นี่ นี่มันเรื่องอะไรกัน ไม่ใช่เหรอว่าเอาที่ดินไปแลกกับถุงใบนี้?”
ซางอวี่รีบเปิดถุงออกดู ถุงไม่ใหญ่ พอที่จะพกพาติดตัวได้
เธอรีบหาของมาใส่ลงไป ข้าวของในกระบุงถูกสอดใส่ลงไปทีละอย่าง
กระบุงหลังหนึ่งใบขนาดราวหนึ่งลูกบาศก์เมตร ซางอวี่ใส่ของจากกระบุงได้ทั้งหมด 10 ใบ ก็ใส่ไม่เข้าอีกแล้ว
ถุงใบนี้มีความจุ 10 ลูกบาศก์เมตร
ดวงตาของซางอวี่สว่างวาบน่าทึ่ง ดีจริง ๆ เธอจะใส่ยาเพิ่มได้อีกเยอะ แล้วเอาถุงนี้ให้เสิ่นจื้อหนานถือ
ซางอวี่เอ่ยถามมิติพกพาว่า “ถุงใบนี้ให้คนอื่นใช้ได้ไหม?”
มิติพกพาไม่ตอบสนอง
ซางอวี่นึกขบถ จะคุยกันแบบปกติสักทีไม่ได้เหรอ?
ช่างมันเถอะ ไปลองดูก่อนเลย
ซางอวี่หยิบยาที่จำเป็นสำหรับเสิ่นจื้อหนานทุกอย่างที่หยิบออกจากมิติได้ ใส่ลงไปจนหมด
ใส่ได้เก้าลูกบาศก์เมตร เหลืออีกหนึ่งลูกบาศก์เมตรยังว่างอยู่
ซางอวี่รีบเริ่มเตรียมอาหารแห้งไว้หลากหลายชนิด ยุ่งอยู่ในมิติจนค่ำคืนลึกเกือบครึ่งคืน
เสิ่นจื้อหนานยังไม่กลับมา ซางอวี่ก็ยังไม่ออกจากมิติเช่นกัน
ตีสาม ซางอวี่จึงเหนื่อยอ่อนออกมาจากมิติ มือถือถุงใบนั้นไว้
ไม่นานหลังจากซางอวี่ออกมา เสิ่นจื้อหนานก็กลับมาถึง