เจิงเชียนว่านยิ้มร่าแล้วพูดกับทุกคนว่า “นี่เป็นน้ำใจจากผู้การเสิ่นกับพี่สะใภ้ของพวกคุณ มา ทุกคนไม่ต้องเกรงใจ กินให้อิ่มดื่มให้เต็มที่ แล้วเราค่อยพับแขนเสื้อลงมือทำงานกัน”
“รับทราบครับ ผู้บัญชาการกองพลน้อย!”
ทุกคนหันไปทำความเคารพเสิ่นจื้อหนานกับซางอวี่พร้อมกัน “ขอบคุณครับ ผู้การเสิ่น ขอบคุณครับพี่สะใภ้”
ทุกคนลดเสียงลงจนเบาที่สุด
ซางอวี่ยิ้มให้ทุกคน โบกมือเป็นเชิงให้ลงมือกินกันเอง รีบกินให้ทันเวลา
เดิมทีพวกทหารก็กินกันเร็วอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้มีซาลาเปากับเครื่องเคียง แถมยังมีซุปอีกชาม ทุกคนจึงลงมือกันอย่างคล่องแคล่ว
ซาลาเปาไส้เนื้อคำโตกัดเข้าไปคำหนึ่ง กลิ่นเนื้อหอมเข้มข้น อร่อยจนหยุดไม่ได้
พอกินเสร็จ ทุกคนก็เก็บข้าวของอย่างคล่องแคล่ว ทว่าในอุโมงค์หลบภัยไม่มีน้ำ จึงล้างหม้อชามทั้งหมดไม่ได้
ซางอวี่รีบบอกพวกเขาว่าไม่ต้องเกรงใจ ให้วางข้าวของทั้งหมดไว้ตรงมุมในสุด ขอแค่อย่าให้ขวางทางเดินก็พอ
เสิ่นจื้อหนานกับซางอวี่พาทุกคนเดินผ่านทางเดินลับที่อยู่ด้านหลังประตูกลไก
ซางอวี่กะตำแหน่งบนผนัง พอหาเจอก็กดสวิตช์ อุโมงค์ยาวเหยียดพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน
ทุกคนอดทอดถอนใจไม่ได้ หากเสิ่นจื้อหนานกับซางอวี่ไม่ได้บังเอิญพบสถานที่แห่งนี้ ใครจะคิดว่าข้างในจะซ่อนทองคำเอาไว้
เจิงเชียนว่านเรียกทุกคนทันที ให้ถือไฟฉายลงไปสำรวจ
พอลงไปถึงด้านล่าง ดวงตาของเจิงเชียนว่านก็เป็นประกาย ในห้องที่เต็มไปด้วยลังใบใหญ่นี้ ล้วนบรรจุทองคำเอาไว้ทั้งนั้น