เสิ่นจื้อหนานกับซางอวี่ไม่ได้อยู่ต่อ เพราะตอนนี้หลินไป๋ยังพาหยางเฉิงเจ๋ออยู่ พวกเขาต้องรีบพาเจ้าตัวน้อยกลับบ้าน จะได้ไม่ให้ผู้ใหญ่ที่บ้านเป็นห่วง
ทั้งสองทักทายหยางเป่าเฉิงกับหลิวเสี่ยวเหลียน แล้วเตรียมตัวจากไป
“สหาย ขอทราบชื่อคุณได้ไหม
ฉันอยากจำชื่อคุณไว้ วันหลังจะได้เล่าเรื่องวีรกรรมของคุณให้ลูกฟัง”
“บอกเขาว่าเป็นสหายคุณทหารก็พอ” เสิ่นจื้อหนานพูดยิ้ม ๆ จากนั้นก็เดินจากไปพร้อมกับซางอวี่
หยางเป่าเฉิงเดินไปส่งถึงหน้าประตู แต่ไม่กล้าออกไปไกลกว่านั้น ตอนนี้เขาไม่วางใจอย่างยิ่งที่จะปล่อยให้ภรรยากับลูกอยู่กันตามลำพัง
“เอ๊ะ แม่ไปไหนแล้ว” หยางเป่าเฉิงเพิ่งนึกถึงแม่ขึ้นมา
“บอกว่าจะไปซื้อของกินให้ฉัน ผ่านไปตั้งนานแล้วยังไม่กลับมาเลย” หลิวเสี่ยวเหลียนเองก็มองไปทางประตู
ตำรวจรอเพื่อนร่วมงานอยู่พักหนึ่งแล้ว พอเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่กลับมา จึงบอกสองสามีภรรยาว่า “พวกเราขอตัวกลับก่อนนะ ถ้ามีข่าวอะไรจะมาแจ้งให้ทราบอีกที”
“ได้ครับ ขอบคุณสหายตำรวจ” หยางเป่าเฉิงเดินไปส่งตำรวจถึงหน้าประตูเช่นกัน ก่อนจะกลับเข้าห้องไปอยู่เป็นเพื่อนภรรยากับลูก
ทั้งสองรออยู่นานมาก แต่หลิวอวี่ฉินก็ยังไม่กลับมา สัญชาตญาณบอกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
หยางเป่าเฉิงอุ้มลูกไว้ในอ้อมแขน แล้วไปถามที่เคาน์เตอร์พยาบาลว่ามีใครเห็นแม่ของเขาบ้างไหม
ปรากฏว่าไม่มีใครเห็นหลิวอวี่ฉินเลย
หยางเป่าเฉิงเริ่มร้อนใจ
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
เขาคงไม่ได้เพิ่งทำลูกหายไป แล้วจะต้องมาเสียแม่ไปอีกคนหรอกนะ