สี่ทุ่มครึ่ง ซางอวี่ลุกขึ้น หาวหวอด
เธอตั้งใจจะเบา ๆ ไม่ให้รบกวนเสิ่นจื้อหนาน แต่พอขยับตัว เสิ่นจื้อหนานก็ตื่น
“ระวังตัวด้วย”
“สบายใจได้ ก่อนมาหมู่บ้านซ่างเหอ ฉันไปตลาดมืดซื้อปืนมา 2 กระบอก กับกระสุนอีก 50 นัด เดี๋ยวจะเอาไปหมดเลย”
เสิ่นจื้อหนานมองซางอวี่ ใจสั่นสะเทือน พวกเขามาอยู่ถิ่นที่ไม่รู้จักใคร ซางอวี่เตรียมตัวมาอย่างรอบคอบ
“ฝีมือยิงปืนของโจวจั่นอันกับหลี่เหว่ยลี่เป็นยังไงบ้าง แม่นร้อยนัดได้ไหม” ซางอวี่ถาม
เสิ่นจื้อหนาน แม่นร้อยนัด... ข้อเรียกร้องนี้สูงไปหน่อยจริง ๆ
“จั่นอันยิงแม่นกว่าเหว่ยลี่นิดหน่อย เกือบจะแม่นร้อยนัดแล้ว” เสิ่นจื้อหนานครุ่นคิดแล้วตอบ
“อย่างนั้นก็ไม่เท่าฉัน ฉันจะให้ปืนจั่นอันกระบอกหนึ่ง ไม่ให้เหว่ยลี่แล้ว กระสุนหายาก แถมแพง” ซางอวี่พึมพำ
เสิ่นจื้อหนานมองซางอวี่ “เธอเคยเรียนยิงปืนเหรอ”
“นี่เป็นความลับของฉัน บอกเธอไม่ได้หรอก” ซางอวี่พูด
เสิ่นจื้อหนานชะงัก “แต่ถ้าเธอไม่บอกฉันว่าเธอยิงปืนเป็นได้ยังไง ฉันจะสงสัยในตัวตนของเธอ...”
ซางอวี่เบิกตากว้าง ใช้นิ้วจิ้มลงบนอกของเสิ่นจื้อหนาน “สงสัยฉัน แต่ยังบอกมาตรง ๆ อย่างนี้อีกเหรอ คุณเฉิน ฉันก็อดสงสัยความเป็นมืออาชีพของคุณไม่ได้เหมือนกันนะ”
เสิ่นจื้อหนานยกมือขึ้นกุมมือของซางอวี่ไว้ ตัวเขาพิงหัวเตียง ฝ่ามือโอบกุมมือน้อย ๆ ของซางอวี่ ร่างของซางอวี่เอนเข้าหาเขา ท่วงท่าของทั้งคู่ชิดใกล้กันมาก