ซ่งต้าไห่ไอยาวนานหลายทีจึงฝืนปากพูดได้
“ไม่เป็นไรหรอก คงเพราะวันนี้เหนื่อยเกินไป เลยไอรุนแรงขนาดนี้
ไม่ต้องเป็นห่วง พ่อพักสักครู่ก็ดีขึ้นเอง”
ซ่งเจิงเจิงกลั้นน้ำตาไม่อยู่ มันไหลร่วงลงมาเป็นสาย
วันนี้เธอเพิ่งผ่านการจากไปของพี่ชายรองกับพี่สะใภ้รอง แล้วก็แม่
บัดนี้พ่อก็ป่วยหนักอีก
เธอรู้สึกเหมือนฟ้าทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาทับ แต่เธอก็ไม่กล้าปล่อยให้ฟ้าถล่มจริง ๆ
ยังมีซ่งฉีอานอีกคน...
ถ้าเธอเกิดมีอะไรขึ้นมาด้วย แล้วซ่งฉีอานจะทำอย่างไร?
ซ่งเจิงเจิงเช็ดน้ำตา เธอต้องลุกขึ้นยืนให้ได้
เช้าวันรุ่งขึ้น หลิวต้าฮวา และคู่สามีภรรยาซ่งลูกสองก็ถูกฝังร่างลงดินพร้อมกัน
ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านต่างมาช่วยงาน ซ่งต้าไห่กับซ่งเจิงเจิงกลับบ้านไปรับรองมื้ออาหารให้ทุกคน
ส่วนซ่งฉีอานนั่งอยู่หน้าโลงศพของคุณยายกับพ่อแม่เพียงลำพัง
นานเท่านานแล้วนานอีก เขาลุกขึ้นก้มลงค้อมหัวต่อหน้าคุณยายกับพ่อแม่อย่างจริงจังหลายครั้ง
แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ผมจะดูแลคุณปู่และป้าให้ดีที่สุด
คุณยาย พ่อ แม่ วางใจได้เลย ฉีอานโตพอแล้ว”
ซ่งฉีอานให้สัญญาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
นับแต่วันนั้นเป็นต้นมา ซ่งฉีอานก็เหมือนคนละคน
เมื่อก่อนเขาขึ้นเขาไปฟืนและเก็บผักป่า แต่ตอนนี้เขาแอบตามนายพรานในหมู่บ้านไปเรียนล่าสัตว์ ตามหมอเท้าเปล่าไปเรียนรู้จักสมุนไพร อะไรที่หาเงินได้เขาลงมือทำทั้งนั้น
ซ่งเจิงเจิงยิ่งทำงานหนักกว่าเดิมเข้าไปอีก ทั้งที่คะแนนแรงงานของเธอเต็มเปี่ยมอยู่แล้ว