ซ่งต้าไห่ไอจนแทบขาดใจ มองลูกชายสองคนที่กำลังบีบบังคับตน สีหน้าก็ยิ่งมืดครึ้มลงในชั่วขณะหนึ่ง
เดิมทีเขาเป็นทหารผ่านศึกที่ผ่านสมรภูมิรบมานับไม่ถ้วน ไอสังหารบนตัวถูกกาลเวลาและความยากลำบากหลายปีหล่อหลอมจนจางหายไปมากแล้ว...
แต่ในเวลานี้ บรรยากาศเย็นเยียบและอำมหิตนั้นกลับแผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน
ซ่งลูกใหญ่กับซ่งลูกสามต่างชะงักไป เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่เงียบเสียงลงโดยไม่รู้ตัว
ผู้คนที่ยืนมุงดูต่างอดหนาวสะท้านขึ้นมาไม่ได้
บรรยากาศของทหารผ่านศึกไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมองข้ามได้จริง ๆ
ซ่งเจิงเจิงยกน้ำอุ่นมาหนึ่งชามแล้วยื่นให้ซ่งต้าไห่ เขาดื่มไปสองอึก อารมณ์จึงค่อยสงบลง
“พวกแกสองบ้านไม่อนุญาตให้ลูกสองกลับมา ไม่มีทางเปลี่ยนใจได้ทั้งนั้น
หรือฉันจะยอมให้ลูกแท้ ๆ ของตัวเองเข้าบ้านไม่ได้ เพียงเพราะเด็กที่รับมาเลี้ยงอย่างนั้นหรือ?”
เมื่อซ่งต้าไห่พูดออกมา ซ่งลูกใหญ่กับซ่งลูกสามก็ชะงักไปพร้อมกัน
“พ่อ พ่อพูดอะไรน่ะ!” ซ่งลูกใหญ่ร้องออกมาด้วยความตกใจ
“ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว แกไม่รู้มาตลอดหรือไง?”
สายตาของซ่งต้าไห่จับจ้องไปยังใบหน้าของซ่งลูกใหญ่
ตอนที่ซ่งต้าไห่เก็บซ่งลูกใหญ่ได้ เด็กคนนั้นอายุห้าขวบ ในอ้อมแขนอุ้มทารกคนหนึ่งอยู่ ซึ่งก็คือซ่งลูกสาม
เวลานั้นซ่งต้าไห่มีซ่งลูกสองอยู่แล้ว เมื่อเห็นเด็กสองคนที่น่าสงสาร ผอมจนเหลือแต่กระดูก สุดท้ายเขาก็อดใจอ่อนไม่ได้ จึงตัดสินใจรับพวกเขามาเลี้ยง
เรื่องนี้ในตอนนั้น ทั้งผู้ใหญ่บ้านและผู้อาวุโสในหมู่บ้านอีกหลายคนต่างก็รู้
มีคนเตือนซ่งต้าไห่ว่า ในบ้านมีลูกชายอยู่คนหนึ่งแล้ว ยังจะเลี้ยงเด็กชายที่ไม่รู้จักกันอีกสองคน ชีวิตหลังจากนี้คงลำบากไม่น้อย