ลูกน้องของลุงหลงเตรียมยาครบแล้ว ส่วนหม้อก็นำออกมาตามที่ซางอวี่สั่งไว้
ตั้งแคร่เอาไว้ในสวนเลย
ซางอวี่เทน้ำและยาลงหม้อตามสัดส่วนที่คำนวณไว้ มียาหนึ่งชนิดที่เธอใช้จากมิติพกพา
โดยแอบหยิบออกจากมิติพกพาแล้วโยนลงไปตอนที่ใส่ยาลงหม้อ
นั่นเป็นยาที่สำคัญที่สุดชนิดหนึ่ง
เธอย่อมไม่มีทางให้ใครเรียนรู้ตำรับของเธอไปฟรี ๆ หรอก
สองชั่วโมงต่อมา ยาแปะของซางอวี่ก็เดือดสุกแล้ว
“ยานี้ทาลงบริเวณที่เป็นโรคได้เลยครับ”
“ดี ผมจะไปช่วยลุงหลงทาตอนนี้เลย” ลูกน้องของลุงหลงรับคำ
ลุงหลงก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เดินเข้าไปในห้องแล้วทายา
ความอุ่นของยาไหลลงบนผิวหนังอย่างช้า ๆ ความเจ็บปวดที่ทรมานนั้นก็คลายลงทันที
“ฉันจะสอนวิธีต้มยาให้” ซางอวี่กล่าว
ซางอวี่สอนวิธีต้มยาและวิธีทำอาบน้ำสมุนไพรให้กับลูกน้องของลุงหลงจนครบ
เมื่อแน่ใจว่าเรียนรู้กันจนเข้าที่แล้ว ซางอวี่ก็ชี้ไปที่ยาแปะในหม้อ
“ยาแปะที่ฉันต้มนี้เพียงพอสำหรับลุงหลงใช้จนหาย
เก็บยาแปะนี้ไว้ในขวดปิดผนึก วางไว้ที่ร่มไม่โดนแดดก็พอ”
“ดีครับ ขอบคุณหมอซางครับ”
เวลานั้นลุงหลงก็เดินออกมาจากห้องแล้ว สีหน้าทั้งตัวของเขาดูผ่อนคลายขึ้นเยอะกว่าก่อนหน้า
เขายิ้มแล้วเอ่ยว่า “หมอซาง ขอบคุณนะ ยานี้ใช้แล้วสบายตัวมาก”
“ต้องทำต่อเนื่อง 3 วัน ตอนกลางวันก็ประคบด้วยยาหม่องนี้ หลังจาก 3 วันก็หยุดยาได้ คาดว่าอีกประมาณ 5 วันก็จะหายสนิท
ช่วงนี้ฉันอยู่ที่เมืองกัง มีอะไรหาได้ตลอด”