เสิ่นจื้อหนานนำกำลังออกปฏิบัติการอย่างรวดเร็วเด็ดขาด
เขาใช้เบาะแสที่เฉียวเซินทิ้งไว้ ระบุพื้นที่ต้องสงสัยได้หลายจุดในเวลาอันสั้น
แล้วนำทหารออกค้นหาโดยตรง
เรื่องนี้สร้างความครึกโครมไปทั้งเมือง ทุกคนรู้ดีว่าตอนนี้มีสายลับซุกซนอยู่ในเมือง จึงไม่ควรรับคนแปลกหน้าเข้าบ้าน
เฉียวเซินไม่คิดมาก่อนว่า เพียงเพราะถูกซางอวี่จับได้ว่ากำลังคุยกับลูกน้อง เขาจะต้องเจอสถานการณ์ถึงเพียงนี้
ยิ่งคิดยิ่งเกรี้ยวกราด สำนึกเสียใจที่ฝีมือยิงปืนฝืดคลาด ไม่อาจยิงนัดเดียวจบชีวิตได้!
ซางอวี่: …
ช่วงนี้เฉียวเซินซ่อนตัวอยู่ในโรงงานร้างชานเมือง ภายในมีอาหารแห้งที่เก็บซุกเอาไว้ชั่วคราว
เมื่อถึงเวลาพลบค่ำ มีคนส่งจดหมายมาให้ บอกว่าภายนอกกำลังตามหาร่องรอยของเขาอยู่
เฉียวเซินคิดแล้วคิดอีก ในที่สุดก็ตัดสินใจเข้าป่าลึก—
อยู่ที่นี่ต่อไป สักวันเขาก็ถูกค้นพบอยู่ดี
เขารู้ดีว่าเสิ่นจื้อหนานให้ความสำคัญกับซางอวี่มากเพียงใด
หากซางอวี่ตายจริง เสิ่นจื้อหนานแม้ต้องขุดคว่ำแผ่นดินก็จะลากเขาออกมาให้เจอ
ไม่เท่าซ่อนตัวเข้าป่าลึกดีกว่า ในถิ่นป่าใหญ่ แม้แต่เสิ่นจื้อหนานก็หาตัวเขาเจอง่าย ๆ ไม่
เมื่อตัดสินใจแล้ว เฉียวเซินให้คนสนิทช่วยส่งอาหารแห้งมาเพิ่ม เก็บแพ็กขึ้นหลัง รอจวนเวลามืดค่ำจึงมุ่งหน้าออกนอกเมือง
แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ ทางหลวงหลายสายรอบเมืองล้วนมีคนของเสิ่นจื้อหนานดักรอ
และเส้นทางเข้าป่าลึกที่เขาเลือกเดิน กลับดวงซวยพอดีเป็นเส้นทางที่เสิ่นจื้อหนานนำทีมซุ่มรอด้วยตัวเอง