เมื่อหลิวหมิงจื้อได้ยินว่าซางอวี่ฟื้นแล้ว ก็รีบวิ่งเหยาะเข้ามาในห้องพักฟื้น
หลินเซียวเซียว จี้เหิงหยาง และหลินไป๋ ก็เดินตามเข้ามาด้วย
ใบหน้าซางอวี่ซีดขาว เธอมองพวกเขาแล้วเบ้ปากยิ้มอย่างอ่อนล้า “เหนื่อยกันไปมากเลยนะ ทุกท่าน”
“หมอซาง คุณฟื้นก็ดีแล้ว” หลินเซียวเซียวเดินเข้ามาหาเป็นคนแรก ขอบตาแดงขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่ได้ตั้งใจ
เมื่อวานเห็นซางอวี่แบบนั้น เธอแทบใจสลายจริง ๆ
ไม่กล้าคิดเลยว่าผู้การเสิ่นจะรู้สึกโศกเศร้าแค่ไหน...
“หมอซาง ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง เราขอตรวจเช็กหน่อยนะ” หลิวหมิงจื้อกล่าว
ซางอวี่ไอเบา ๆ สองครั้ง “โดยรวมแล้วนอกจากปวดก็โอเคหมด ฉันศึกษายาแก้ปวดและยาฟื้นฟูไว้เอง จะใช้ยาของตัวเอง
ถ้าเกิดปัญหาอะไร เรื่องนั้นฉันรับผิดชอบเอง”
“ได้แน่นอน” ดวงตาหลิวหมิงจื้อสว่างวาบ “เราขอบันทึกผลของยาหน่อยได้ไหม
ถ้ายาออกฤทธิ์ดี เราอาจซื้อตำรับนี้จากหมอซางก็ได้นะ”
“บันทึกได้ ให้เซียวเซียวช่วยจดก็แล้วกัน พออาการนิ่งแล้ว ฉันอยากกลับบ้านไปพักฟื้นที่นั่น” ซางอวี่กล่าว
“ได้ อาการนิ่งแล้วกลับบ้านพักก็เหมือนกัน ตอนนั้นหมอหลินเช้ามาสายหน่อยได้ เดี๋ยวไปช่วยเปลี่ยนผ้าพันแผลและบันทึกอาการให้” หลิวหมิงจื้อกล่าว
“ฉันจะจดบันทึกให้ดีที่สุดแน่นอน” หลินเซียวเซียวรีบตอบ
หลิวหมิงจื้อสอบถามอาการบาดเจ็บของซางอวี่อีกเล็กน้อย จึงบอกให้หลินเซียวเซียวทายาให้
จี้เหิงหยางเงียบไปครู่ใหญ่ จึงเอ่ยขึ้น “เสี่ยวจิ่ว ปวดมากใช่ไหม”