“พรุ่งนี้เจอกัน”
“มะรืนนี้พวกเราก็จะได้กลับบ้านด้วยกันแล้ว” เสิ่นจื้อหนานมองซางอวี่พลางเอ่ย
ซางอวี่ส่งยิ้มสดใสให้เสิ่นจื้อหนาน
“สองวันนี้สีหน้าของคุณดูดีกว่าตอนอยู่บ้านอีกนะ”
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า “อืม ผมเองก็รู้สึกว่าสภาพตอนนี้ใกล้เคียงกับก่อนหน้านี้แล้ว
รอจัดการเรื่องทางนี้เสร็จ คุณช่วยตรวจดูให้ผมอีกทีนะว่ายังต้องบำรุงต่อไหม...
หรือว่าเข้าหอได้เลย”
แก้มซางอวี่แดงระเรื่อ “ได้ กลับบ้านแล้วฉันจะตรวจให้”
พูดจบ เธอก็รีบวิ่งมุ่งหน้าไปทางฟาร์ม
มุมปากเสิ่นจื้อหนานโค้งเป็นรอยยิ้มงดงาม หากซางอวี่ไม่วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว เขาคงนึกว่าหญิงสาวคนนี้ไม่รู้จักเขินอายเสียแล้ว
เสิ่นจื้อหนานยืนอยู่กับที่ อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้
ดีจริง ๆ อีกไม่นานเขาก็จะได้กลับบ้านพร้อมภรรยาของตัวเองแล้ว
ปฏิบัติการวันพรุ่งนี้จะต้องไม่มีข้อผิดพลาดเด็ดขาด
เขาเก็บสีหน้าแล้วรีบกลับไปยังฐานชั่วคราวทันที เพื่อร่วมกับทุกคนลงรายละเอียดแผนปฏิบัติการของวันพรุ่งนี้อีกครั้ง
จากนั้นก็จัดคนไปแจ้งทางกองทหาร ให้เตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลาเพื่อสนับสนุนปฏิบัติการของพวกเขา
ซางอวี่กลับมาถึงเรือนเล็กของตัวเองอย่างราบรื่น
ตอนเดินเข้าลาน เธอสังเกตเห็นว่าไฟในเรือนข้าง ๆ ยังสว่างอยู่
ซางอวี่ตัดสินใจทันทีว่าจะแวะไปสำรวจเรือนข้าง ๆ สักรอบ
มีมิติพกพาคอยอำพราง การเคลื่อนไหวของเธอจึงสะดวกและปลอดภัย
ซางอวี่ค่อย ๆ ย่องไปใต้หน้าต่าง เธอซ่อนตัวอยู่ในมิติพกพา ยืนแนบผนัง