แก้มของหลิวหลานแดงระเรื่อ เธอรู้สึกว่าซางอวี่พูดจาไพเราะจับใจจริง ๆ
ต่อให้ในใจสับสนวุ่นวายแค่ไหน เพียงซางอวี่พูดไม่กี่คำ ก็ทำให้มีแสงแดดอ่อน ๆ ส่องเข้ามาในใจ ค่อย ๆ มอบความอบอุ่นให้เธอ
เธอบีบมือซางอวี่เบา ๆ “ขอบคุณนะ หมอซาง”
“เรียกฉันว่าอาอวี๋เหมือนพวกเขาก็ได้นะ” ซางอวี่บอก
“ได้ค่ะ อาอวี๋” หลิวหลานตอบรับพร้อมรอยยิ้ม
ทั้งสองนั่งอยู่บนม้านั่งหน้าประตู ลูกแมวสามตัววิ่งไล่เล่นกันอย่างสนุกสนาน
ที่โต๊ะข้าง ๆ หยางฟานกำลังวาดภาพอย่างตั้งใจอยู่คนเดียว
เป็นภาพบรรยากาศสงบสุขและอบอุ่น
หยางฟานวาดอยู่นาน ในที่สุดก็วาดเสร็จ
เขาลุกขึ้น หลิวหลานรีบเดินเข้าไปหา “วาดเสร็จแล้วหรือยัง เสี่ยวฟาน”
หยางฟานพยักหน้า หลิวหลานมองเขาพับภาพให้เรียบร้อย ก่อนจะยื่นให้เธอ
หลิวหลานรับภาพมา “แม่จะช่วยส่งให้หมอซางนะ พอหมอซางไปส่งจดหมายให้อาหวย ก็จะช่วยส่งภาพของลูกไปด้วย”
หยางฟานพยักหน้า ซางอวี่เดินเข้าไปรับภาพมา “เสี่ยวฟานวางใจได้ พรุ่งนี้ฉันจะไปส่งจดหมายให้”
หยางฟานพยักหน้า
“งั้นพวกเราคงต้องขอตัวกลับก่อน จะได้กลับไปเตรียมเรื่องย้ายบ้านด้วย” หลิวหลานบอก
“ได้” ซางอวี่ตอบรับ
หยางฟานมองเสี่ยวฮวนที่กำลังเล่นอยู่กับลูกถ่านและลูกหิมะ
หลิวหลานเดินเข้าไปหา เสี่ยวฮวนราวกับรู้ว่าตัวเองกำลังจะไป จึงร้องเหมียว ๆ สองครั้ง แล้วเดินไปอยู่ข้างหลิวหลาน
หลิวหลานก้มลงอุ้มเสี่ยวฮวนขึ้นมา
หยางฟานดูโล่งใจขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เขาเดินเข้ามา ยื่นมือไปรับเสี่ยวฮวน