“สองสามวันนี้เราสองคนแยกกันลงมือ” ชุยอานเจียงกล่าวเสียงต่ำ
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า ทั้งสองวางแผนกันเรียบร้อย
ชุยอานเจียงให้เสิ่นจื้อหนานนอนห้องรับรองที่บ้าน
ชุยอานเจียงอยู่คนเดียว เสิ่นจื้อหนานมาพักจึงไม่มีทางถูกจับได้ว่ามาอยู่ที่นี่
กลางวันเสิ่นจื้อหนานนอนพัก กลางคืนก็ลงมือทำงานร่วมกับชุยอานเจียง
เสิ่นจื้อหนานลอบเข้าไปยังสถานที่หลายแห่งที่ชุยอานเจียงสืบมาได้ อย่างเงียบ ๆ เพื่อเก็บหลักฐาน
ยุ่งมาสองวัน สิ่งที่สืบได้มีจำกัดมาก
นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายไม่ได้ซ่อนของไว้ที่บ้าน
ชุยอานเจียงหาเบาะแสเพิ่มไม่ได้มากไปกว่านี้ “จื้อหนาน เธอรีบไปอยู่กับภรรยาเถอะ ทั้งสองคนยังต้องไปรายงานตัวทางมณฑลเฮย์อีก
ฉันจะเร่งสืบส่วนที่เหลือต่อไป
มีข่าวจะติดต่อไปหาเธอ”
“ตอนนั้นโทรเข้าโทรศัพท์เข้ารหัสที่ห้องทำการของฉัน” เสิ่นจื้อหนานกล่าว
“ดี”
ถึงระดับผู้บัญชาการกองพลน้อยแล้ว จะมีโทรศัพท์เข้ารหัสได้ ซึ่งโทรศัพท์แบบนี้เฝ้าฟังไม่ได้
ทั้งสองตกลงกันเรียบร้อย ชุยอานเจียงหยิบของกินของใช้อีกหน่อยให้เสิ่นจื้อหนาน
“เธอพกไปเถอะ”
เสิ่นจื้อหนานมองหน้าอีกฝ่าย “ของที่ฉันพกมาเยอะพอแล้ว ส่วนที่เหลือจะส่งไปถึงเขตทหารทางไปรษณีย์”
“ได้ งั้นฉันไม่อ้อมใจกับเธอหรอก ของใช้ไม่เอา งั้นเอาของกินไปสิ เธอกับน้องสะใภ้ระหว่างทางต้องกินข้างนอกอยู่แล้ว” ชุยอานเจียงกล่าว
“ครับ” เสิ่นจื้อหนานรับคำ ลาชุยอานเจียง แล้วใช้ความมืดกลบรอยลอบออกจากกรุงปักกิ่งอย่างเงียบงัน