เสิ่นจื้อหนานไม่พูดอะไรอีก โบกมือลาหลี่เฉิงแล้วเดินจากไป
หลี่เฉิงมองตามแผ่นหลังของเสิ่นจื้อหนานที่ค่อย ๆ ห่างออกไป ความสงสัยที่มีต่อลุงในใจยิ่งทับถมขึ้นอีกหลายเท่า
มันช่างไม่มีเหตุผลเสียนี่
แม้เสิ่นจื้อหนานจะมีเหตุผลที่หาลุงได้อย่างชอบธรรม แต่เขากลับรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ต้องมีอะไรที่น่าสงสัยแน่นอน
หลี่เฉิงตัดสินใจว่าคืนนี้จะลองแหกเข้าไปสำรวจบ้านของลุงดูสักครั้ง
เมื่อราตรีมาเยือน หลี่เฉิงรอจวนจะตีสาม
เขารู้ว่าช่วงเวลานี้มนุษย์อ่อนล้าที่สุด
เขาปีนข้ามกำแพงบ้านของตัวเองลงไปในบ้านของลุงอย่างเงียบเชียบ
ทันทีที่เท้าย่างเข้ามาในเขตบ้านของลุง ลุงก็ตื่นขึ้นแล้ว
มุมปากของลุงโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจือเล่ห์ — หลี่เฉิงคนนี้นี่ พยายามกันจริง ๆ เลยนะ
ถึงขั้นจะได้เป็นหัวหน้าได้ โหดกับตัวเองเสียจริง
ลุงนอนแน่นิ่งไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว ยังคงหายใจพลิ้วเป็นเสียงกรนเบา ๆ ตามเดิม
หลี่เฉิงพอเข้ามาถึงลานบ้านก็รื้อค้นอย่างรวดเร็ว หวังจะหาเบาะแสอะไรสักอย่าง
ครั้งก่อนเขาเคยค้นตอนที่ลุงเมาจนไม่รู้เรื่อง แต่คราวนั้นค้นกันไม่ละเอียด
ครั้งนี้เขาไม่ได้แค่ค้นลานบ้าน แต่รื้อค้นข้างในบ้านทั้งในและนอกจนหมดจด
กระทั่งเจอที่เก็บของใต้ดินของบ้านลุง ก็ลงไปดูให้จบ
แต่ลุงก็เป็นเพียงชายวัยกลางคนธรรมดาที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายสุด ๆ
หลี่เฉิงปีนข้ามกำแพงกลับเข้าบ้านตัวเอง เดินเข้าห้อง ปิดประตูเรียบร้อย แล้วลงนอน
เขาพูดกับตัวเองเป็นครั้งที่เท่าไรไม่รู้ — อย่าสงสัยลุงอีกเลย