หลี่จิ้งลากหลี่เฉิงกลับบ้าน
เพียงก้าวเข้าประตู หลินไป๋ก็ปิดประตูห้องอย่างรวดเร็ว
หลี่จิ้งใช้เวลานานกว่าจะสงบสติได้
เธอมองหลี่เฉิงแล้วถามว่า “ทำไมกันแน่ มีเรื่องอะไรที่พูดกับพี่ไม่ได้
เธอไม่เชื่อพี่หรือไง
พี่จะไปร้ายกับเธอได้อย่างไร
อาเฉิง เธอไม่ใช่คนเลว เธอทำสิ่งนั้นไม่ลงหรอก
พี่ดูเธอโตมาตั้งแต่เด็ก นิสัยใจคอของเธอเป็นอย่างไร พี่จะไม่รู้ได้อย่างไร
บอกพี่มาสิ เธอซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่ บอกพี่หน่อย”
หลี่จิ้งจ้องมองหลี่เฉิงไม่วางตา ชายหนุ่มสะดุ้งเหมือนเพิ่งได้สติ แล้วยิ้มเยาะถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“พี่ พี่พูดเรื่องอะไรน่ะ ผมจะมีความลับอะไร
ตอนนี้ผมมีทั้งสถานะ มีตำแหน่ง มีเงิน มีอำนาจ
ชีวิตผมดีเกินคำบรรยายไปแล้ว
เมื่อก่อนผมแค่เลขานุการธรรมดา เรื่องอะไรก็ต้องฟังหัวหน้า
แต่ตอนนี้ คนใต้ต้องฟังผมทั้งหมด
ผมก้าวขึ้นไปทีละขั้น สถานะและตำแหน่งก็จะสูงขึ้นตาม
ผมเองก็ไม่คิดว่าจะได้มาเมืองตงพร้อมกับพวกคุณ
แต่ทางนี้เกิดเรื่องขึ้น หัวหน้าไว้ใจผมจึงส่งมา ผมก็ต้องทำให้ดีที่สุด
วันนี้ผมอดใจไม่ได้ แค่อยากมาดูให้เห็นหน้าพี่สักครั้ง
ต่อไปเราอย่าติดต่อกันเลย ไม่ดีต่อพี่ และไม่ดีต่อพี่เขยด้วย”
“อาเฉิง!” หลินไป๋ก้าวเข้าไปปล่อยหมัดลงบนใบหน้าหลี่เฉิงอย่างหนักหน่วง
หลี่เฉิงถูกตีจนสะดุ้งถอยหลังไปหลายก้าว ร่างกระแทกเข้ากับผนังอย่างแรง