ซางอวี่ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ฉันมั่นใจนะคะ คุณอา
ฉันจะให้ความปลอดภัยของตัวเองมาเป็นอันดับแรก จะทำเฉพาะในสิ่งที่ร่างกายรับไหวเท่านั้น ไม่ฝืนทำเกินตัวหรอกค่ะ”
“เรื่องที่คุณท้อง บอกผู้บัญชาการกองพลเผิงหรือยัง” เสิ่นหนิงหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง เธอไม่อยากให้ซางอวี่ออกไปข้างนอกเลย...
แต่เสิ่นหนิงก็รู้ในใจว่า ถ้าไม่จำเป็นต้องใช้ซางอวี่จริง ๆ ทางการก็คงไม่จัดให้ซางอวี่ไป
“ยังเลยค่ะ” ซางอวี่ส่ายหน้า
“เรื่องนี้ต้องบอกผู้บัญชาการกองพลเผิงนะ พอจัดภารกิจให้คุณเขาจะได้รู้ขอบเขตมากขึ้น” เสิ่นหนิงกล่าว “ปล่อยให้อาไปพูดกับเขาเอง”
“คุณอา ตอนฉันออกเดินทางก็ต้องไปพบเขาอยู่แล้ว ฉันจะบอกเขาเองค่ะ” ซางอวี่กล่าว
“ต้องระวังตัวนะ”
“อาวายใจได้เลยค่ะคุณอา”
“พอกลับมาแล้วก็ไปหาอาที่บ้านนะ ช่วงนี้อาไม่ออกจากบ้านเลย” เสิ่นหนิงกล่าว
“ค่ะ” ซางอวี่รับคำ
“รีบเก็บของเลย อาช่วยเก็บด้วย”
เสิ่นหนิงช่วยซางอวี่เก็บเสื้อผ้าไปหลายชุด
“ออกไปทำภารกิจแบบนี้ ไม่รู้อาหารบำรุงจะพอไหม ตอนนี้คุณขาดสารอาหารไม่ได้เลยนะ” เสิ่นหนิงบ่นพล่าม
ซางอวี่รับคำ แล้วตอบรับทีละข้อว่าจดจำไว้หมดแล้ว
เก็บของเสร็จซางอวี่ก็ออกไปรวมพล
เผิงหัวเฉิงมาส่งเธอด้วยตัวเอง “หมอซาง เดินทางโดยสวัสดิภาพนะ ระวังตัวด้วย”
“ค่ะ วางใจได้เลยค่ะท่านผู้นำ” ซางอวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็บอกเรื่องที่ตัวเองท้องให้เผิงหัวเฉิงรับรู้