“หมอซาง ตอนนี้สามีฉันเป็นยังไงบ้าง?” โจวเสี่ยวหัวถามอย่างเป็นห่วง
“อาการทรงตัวแล้ว เมื่อคืนไม่มีไข้สูง ถือเป็นสัญญาณที่ดี
ร่างกายผู้การหลิวมีพื้นฐานแข็งแรง พอได้รับสารอาหารเพียงพอ ก็ฟื้นตัวได้เร็ว” ซางอวี่กล่าว
“อย่างนั้นก็ดี อย่างนั้นก็ดี หมอซาง ลำบากคุณแล้วนะคะ” โจวเสี่ยวหัวรีบกล่าว
ซางอวี่ยิ้ม แล้วส่งต่องานให้จี้เหิงหยาง “ฉันจะไปดูเสี่ยวอวี่ก่อน เดี๋ยวกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วประมาณสิบโมงค่อยกลับมา”
“ได้” จี้เหิงหยางรับคำ
ซางอวี่ไปที่ห้องผู้ป่วยของเสี่ยวอวี่
ตอนนี้เสี่ยวอวี่นั่งลุกขึ้นได้แล้ว เธอกำลังพิงหัวเตียง ส่วนเยชิงหลานกำลังป้อนอาหารเช้าให้
แม่ลูกคุยกันเสียงเบา บรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเอง
เมื่อเห็นซางอวี่เข้ามา แม่ลูกก็ยิ้มทักทายพร้อมกัน
“หมอซาง ทานอาหารเช้าหรือยังคะ?
ฉันซื้อมาเยอะ มาทานด้วยกันสักหน่อยไหมคะ”
“ไม่ล่ะ ฉันตรวจเสี่ยวอวี่เสร็จแล้วจะแวะกลับบ้านสักหน่อย” ซางอวี่ยิ้มพลางพูด ก่อนตรวจอาการให้เสี่ยวอวี่
“อาการของเสี่ยวอวี่ช่วงสองวันนี้ดีมาก รักษาให้คงที่แบบนี้ไว้นะ”
“ค่ะ หมอซาง หนูจะรักษาอาการให้ดีค่ะ” เสี่ยวอวี่ยิ้มพลางตอบ
เด็กสาวยิ้มแล้วดูสดใสเป็นพิเศษ ซางอวี่ยกมือขึ้นลูบศีรษะเสี่ยวอวี่เบา ๆ
“สู้ ๆ นะ” ซางอวี่กำชับเรื่องที่ต้องระวังอีกสองสามข้อ ก่อนจะหันหลังออกจากห้องผู้ป่วย
ระหว่างเดินผ่านห้องจ่ายยา เธอเห็นหลิวหลานกำลังทำความสะอาดอยู่ ส่วนสายตาของหยางฟานจับจ้องไปที่สมุนไพรตรงมุมห้อง เขาย่อตัวลง หยิบสมุนไพรต้นหนึ่งที่ดูแตกต่างออกมาจากกอง