ตอนลงจากรถ ซางอวี่ก็กลับโรงพยาบาลไปพร้อมกับเหล่าแพทย์จากโรงพยาบาลเขตทหารก่อน
ตอนพวกเขาออกเดินทางก็ออกจากหน้าโรงพยาบาล พอกลับมาก็ต้องกลับมาที่หน้าโรงพยาบาลเช่นกัน ถือเป็นการเริ่มต้นและสิ้นสุด ณ ที่เดียวกัน
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลหลิวยืนอยู่หน้าประตู มองบุคลากรทางการแพทย์จากโรงพยาบาลของตนที่กลับมา พวกเขาไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส
ดีเหลือเกิน กลับมาก็ดีแล้ว
พอเปิดปาก เสียงของเขาก็ติดขัดเล็กน้อย เขาสงบอารมณ์อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า “ยินดีต้อนรับวีรบุรุษทุกคนกลับบ้าน”
จากนั้นเสียงปรบมือก็ดังกึกก้อง ทุกคนต่างแสดงความเคารพอย่างจริงใจที่สุดต่อบุคลากรทางการแพทย์ที่เพิ่งกลับจากสมรภูมิ
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลหลิวพูดถ้อยคำตามพิธีอีกสองสามประโยค แล้วก็ให้ทุกคนกลับไปพักผ่อน
แต่ทุกคนไม่มีใครรีบกลับ
พวกเขาส่งผู้บาดเจ็บที่ตนรับผิดชอบไปยังห้องผู้ป่วยที่เหมาะสม ตรวจร่างกายซ้ำอีกครั้ง จัดการเรื่องที่เหลือให้เรียบร้อยแล้วจึงทยอยกันกลับ
ซางอวี่เดินออกมา พอดีเห็นหลินไป๋กับหลิวหมิงจื้อคุยกันพลางเดินลงบันไดมา
พอเห็นซางอวี่ ทั้งสองก็ชะงักฝีเท้า “หมอซาง”
“ขากลับเราไม่ได้นั่งรถคันเดียวกัน เลยไม่มีโอกาสได้คุยกันมากนัก
ได้ยินว่าคุณไปฐานทัพของประเทศเมืองสวย แถมยังทำงานเป็นแพทย์ทหารอยู่ที่นั่นด้วย
คุณคงพอรู้เรื่องวิชาแพทย์ของพวกเขา
ไว้เรามาแลกเปลี่ยนความรู้กัน” หลิวหมิงจื้อพูด
วิชาแพทย์ไม่มีพรมแดน การเรียนรู้จากประเทศที่มีความรู้ความสามารถเหนือกว่าจะช่วยให้พัฒนาตัวเองได้เร็วขึ้น