เสิ่นจื้อหนานจูงภรรยาของตัวเองเดิน พลันสาวเท้าเร็วขึ้นกว่าเดิมมาก
การมีลูกน่ะเป็นเรื่องที่มีความสุขมากจริง ๆ
เสิ่นจื้อหนานชอบ
ค่ำคืนเร่าร้อน เร่าร้อนเหลือเกิน
เช้าวันรุ่งขึ้น ซางอวี่ไม่ได้ลุกจากเตียงจริง ๆ...
เธอคิดมาตลอดว่าร่างกายตัวเองแข็งแรงดี แต่พอเจอเสิ่นจื้อหนาน กลับไม่มีข้อได้เปรียบเลย
ซางอวี่ขดตัวอยู่ในผ้าห่มอย่างเกียจคร้าน รู้สึกว่าแม้แต่เปลือกตาก็ยังยกไม่ขึ้น เธอเอ่ยเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “เสิ่นจื้อหนาน”
“อืม ฉันอยู่นี่ ฉันจะไปซื้ออาหารเช้า เดี๋ยวซื้อกลับมาให้ เธอตื่นแล้วค่อยกิน”
“ฉันลงกลอนประตูรั้วจากด้านในไว้แล้ว เดี๋ยวฉันปีนกำแพงออกไป” เสิ่นจื้อหนานกล่าวยิ้ม ๆ
ซางอวี่ยกมือขึ้นตบเขาเบา ๆ อย่างไร้เรี่ยวแรง “ถ้าคุณอยากมีลูก ก็อย่าทำถี่เกินไป ไม่ได้นะ”
เสิ่นจื้อหนานคิดในใจว่า เรื่องลูกไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นแล้ว
“พวกคุณได้พักกี่วัน?” เสิ่นจื้อหนานเปลี่ยนหัวข้ออย่างเด็ดขาด
“สองวัน” ซางอวี่ตอบอย่างงัวเงีย
“พักผ่อนให้เต็มที่นะ ตอนกลางวันฉันกลับมาไม่ได้ เย็นถึงจะกลับ” เสิ่นจื้อหนานจุมพิตแก้มน้อย ๆ ของซางอวี่
ซางอวี่ขานรับอย่างคลุมเครือ แล้วก็หลับไป
เสิ่นจื้อหนานไปตักอาหารเช้าที่โรงอาหารแล้วกลับมา จากนั้นก็ปีนกำแพงรั้วออกไป
เขาเพิ่งปีนออกไป ก็เจอกับเฉียวเซินเข้า
“ผู้การเสิ่น นี่กำลังออกกำลังกายอยู่หรือครับ?” เฉียวเซินแซว
ใบหน้าหล่อเหลาของเสิ่นจื้อหนานแดงระเรื่อเล็กน้อย “ผู้ช่วยผู้บังคับกองพันฝ่ายกิจการทางการเมืองเฉียว ยังไม่ไปทำงานหรือครับ?”