ซ่งฉีอานพากู่จื่อไปร้านค้าสหกรณ์ด้วยกัน และซื้อของกินกองโตกลับมาหนึ่งถุง
กู่จื่อเพิ่งจะเห็นครั้งแรกในชีวิตว่ามีคนซื้อเค้กไข่กันเป็นถึงขั้นชั่งเป็นน้ำหนัก ยังซื้อลูกอมกระต่ายขาวอีกหนึ่งชั่งเชียว
เข้ากลืนน้ำลายลงคอไปโดยไม่รู้ตัว
ซ่งฉีอานจ่ายเงินคูปองแล้วยื่นเค้กไข่หนึ่งชิ้นเสียบเข้าปากกู่จื่อทันที: “กินชิ้นนี้ก่อน”
ลำคอของกู่จื่อเลื่อนขึ้นลงรัว ๆ แต่ยังผลักมือที่ว่าออกด้วยแรง: “ไม่ ไม่ล่ะ พี่รับไปให้น้องผมกินก็พอแล้ว
ให้น้องผมกินก็พอแล้ว ผมไม่ต้องกินของล้ำค่าแบบนี้หรอก ผมมีข้าวหยาบ ๆ กินก็อยู่ได้”
“พูดจาไร้สาระอะไรนักหนา
มาอยู่ด้วยกับผมแล้ว เรื่องกินอยู่นี่รับรองว่าไม่มีทางเสียเปรียบ
ให้ก็รับมากิน ยังไงก็เยอะขนาดนี้ น้องคนเดียวก็กินไม่หมด”
กู่จื่อถึงได้รับไว้ น้ำตาเม็ดใหญ่ตกลงมาแปะ ๆ
เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เพิ่งรู้จักหน้าครั้งเดียวจะช่วยเขาได้ขนาดนี้
กู่จื่อสาบานว่าต่อจากนี้พี่ไปทางไหนเขาจะไปด้วย พี่ให้ทำอะไรก็ทำ!
ใครกล้าทำร้ายพี่ เขาจะลงกับคนนั้นให้รู้และกัน
ยังไงชีวิตเห่ย ๆ ของเขาก็ไม่มีค่าอะไรอยู่แล้ว ได้ช่วยพี่แม้แต่นิดเดียวก็คุ้มแล้ว
กู่จื่อกินเค้กไข่อย่างกะใหญ่ ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาหนึ่งรอบ
ซ่งฉีอานไม่พูดอะไร แงะลูกอมสองลูกใส่ปากให้เงียบ ๆ
กู่จื่อสูดน้ำมูกฟืด: “หวานจังเลย ผมไม่เคยได้กินลูกอมกระต่ายขาวเลย
เขาว่ากันว่ารสชาติของความสุขที่สุดคือลูกอมกระต่ายขาว วันนี้ผมก็ได้สัมผัสมันจนถึงหัวใจแล้ว”