“ท่านหลิว รบกวนรอสักครู่นะคะ ตอนที่หมอซางตรวจรักษาให้ฉัน ช่วยนั่งฟังสิ่งที่เธอพูดด้วย”
“คุณทำงานหนักมาเป็นเวลานาน ทำให้หัวใจแบกภาระเกินกำลัง
ถ้าจะทำการผ่าตัดปลูกถ่ายหัวใจ ต้องปรับสภาพร่างกายให้อยู่ในสภาพที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นได้ก่อน
เฉพาะการผ่าตัดที่ทำในสภาวะสมบูรณ์แบบเท่านั้นที่มีโอกาสสำเร็จง่าย
แต่สภาพตอนนี้ของคุณ โอกาสสำเร็จของการผ่าตัดต่ำมาก”
ซางอวี่พูดจบก็ไม่แม้แต่จะสบตาทั้งสองคน ปล่อยให้พวกเขาคุยกันเอง
ท่านหลิวลดเสียงลงพูดว่า “ที่หมอซางพูดถูกทั้งหมดครับ สภาพตอนนี้ของท่านเหนื่อยล้าเกินไปจริง ๆ
ถ้าฝืนผ่าตัด ย่อมมีความเสี่ยง”
ชายหนุ่มพยักหน้า เป็นเชิงให้ท่านหลิวถอยออกไปก่อน แล้วหันมามองซางอวี่ “ต้องบำรุงรักษานานเท่าไร”
“อย่างน้อยหนึ่งเดือน
ขึ้นอยู่กับพื้นฐานร่างกายของคุณเอง ถ้าคุณให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่
เช่น ตื่นกี่โมง กินข้าวกี่โมง มื้อกลางวันกินกี่โมง นอนกี่โมง ลดภาระงานให้เหลือน้อยที่สุด
เวลาอาจสั้นลงบ้าง ไม่งั้นก็ประมาณนี้” ซางอวี่พูดเสียงเรียบ
“ถ้าต้องรออีกหนึ่งเดือนถึงจะผ่าตัดได้ ระหว่างนี้หมอซางจะอยู่ในตระเรือนนี้อย่างเงียบสงบใช่ไหม”
“เรื่องนี้พูดยาก สมมติว่ามีคนมาช่วยฉัน ฉันก็ต้องไปกับคนที่มาช่วยสิ
ไม่ใช่ว่าฉันจะโบกแขนไล่คนที่มาช่วยชีวิตให้กลับไปได้”
“วางใจเถอะ ที่นี่พวกเขาหาไม่เจอ” ชายหนุ่มพูดด้วยความมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง
ทว่าเขาไม่รู้เลยว่าบริเวณนอกตระเรือนใหญ่นี้ ถูกเสิ่นจื้อหนานนำพลพรรคล้อมรอบไว้เรียบร้อยแล้ว