ซางอวี่ยืนยันตำแหน่งที่ตัวเองยืนอยู่ — เป็นพื้นที่สามเหลี่ยมที่คานหามพังถล่มทับกันหลงเหลือไว้
อีกพักใหญ่คงไม่ถล่มลงมา
มีเพียงเสื้อผ้าของทั้งสองคนที่เลอะเทอะไปหมด
เถียนเถียนมองเสื้อผ้าสกปรกและแม่ของตัวเอง ขมวดคิ้วด้วยความเกลียดความชัง ผู้ไม่พูดไม่จา แต่ความหมายชัดเจน เสื้อผ้าเลอะแล้ว... แม่ก็เลอะด้วย...
ซางอวี่เองก็รู้สึกขยะแขยงนิด ๆ เหมือนกัน
ยิ่งทำให้เถียนเถียนไม่พอใจ
ซางอวี่ยกมือโบกไปมา หยิบน้ำออกจากมิติพกพาราดรอบ ๆ ดับควันไฟก่อน จะได้ไม่ลำบากเกินไป
การระเบิดทางนั้นสร้างความตกใจให้คนจำนวนมาก ไม่นานทั้งตำรวจและกองทัพก็ส่งคนมา
มีคนช่วยเหลือ การขุดค้นจึงรวดเร็วขึ้นมาก
พวกที่ขว้างระเบิดมือแต่แรกตั้งใจขว้างแล้วหนี แต่ไม่คิดว่าคนที่เสิ่นจื้อหนานพามาด้วยจะเคลื่อนไหวได้รวดเร็วเพียงนี้
ยังไม่ทันได้หนี ก็ถูกกดรั้งอยู่กับพื้น
แต่คนพวกนี้เหมือนครั้งก่อน ๆ ล้วนไม่กลัวตาย
พวกเขาเชื่อว่าตัวเองมีอุดมการณ์ที่สูงส่งยิ่ง — เพื่อให้ประเทศนี้พัฒนาก้าวหน้าอย่างว่องไว กลายเป็นประเทศมั่นคงร่ำรวยเหมือนประเทศเมืองสวย
พวกเขาจะมุ่งมั่นเพื่อเป้าหมายนี้ แม้ต้องสละชีวิตตัวเองก็ยินดี
พวกเขาต้องไม่มีชีวิตอยู่ หากทนการสอบสวนไม่ไหวจนเผยข้อมูล หรือพูดพล่องเปล่องพล่านอะไรออกไป จะสร้างความยุ่งยากให้ผู้บังคับบัญชา
ดังนั้นทันทีที่ถูกจับ บางคนกัดลิ้นฆ่าตัวตาย บางคนชี้ปืนบังคับให้ทหารยิงตัวเองตาย อีกบางคนเคี้ยวยาพิษในปากจนเสียชีวิตในทันที
โดยสรุปคนถูกจับได้ แต่ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่มีชีวิตรอด
ฝั่งเสิ่นจื้อหนานรีบร้อนช่วยซางอวี่กับเถียนเถียนอยู่ คนอื่นจึงไม่เข้ามารายงาน เพียงรวมศพไว้ด้วยกัน