เสิ่นจื้อหนานกับซางอวี่ไม่ได้พูดอะไรกันต่อ ทั้งสองนอนเคียงกันบนเตียง
ซางอวี่ซบอยู่ในอ้อมแขนของเสิ่นจื้อหนาน มือของเขาค่อย ๆ ตบไหล่เธอเบา ๆ ทีละครั้ง
อากาศรอบตัวคละคลุ้งไปด้วยอารมณ์อันกดดัน
ซางอวี่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าหลับไปตอนไหน
เมื่อตื่นขึ้นมา ตำแหน่งข้างเธอก็ว่างเปล่าแล้ว
เธอรีบลุกขึ้นมองรอบ ๆ ห้อง พบว่าเถียนเถียนก็ไม่อยู่ น่าจะถูกเสิ่นจื้อหนานอุ้มออกไปแล้ว
ซางอวี่ลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน จัดการตัวเองเสร็จ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านนอก แล้วตามด้วยเสียงเคาะประตู
เธอเดินไปเปิดประตู หลิวต้าลี่ยืนอยู่หน้าประตูแล้วกระซับมือให้เธอ
“สวัสดีครับพี่สะใภ้”
“สวัสดีจ้ะ”
“ผมมาส่งอาหารเช้าให้ครับ ผู้บัญชาการกองพลน้อยให้ผมบอกว่า ท่านอุ้มเถียนเถียนไปด้วย ให้พี่สะใภ้ไม่ต้องเป็นห่วง”
“ดีจ้ะ เขาไปที่ไหน เมื่อไรจะกลับมา”
“ตอนแรกผู้บัญชาการกองพลน้อยตั้งใจจะลงไปเดินเล่นชั้นล่าง แล้วก็เจอกับผู้บัญชาการกองพลน้อยเจิ้ง
ผมจะเสนอตัวอุ้มเถียนเถียนกลับมา แต่หนูไม่ยอม ผู้บัญชาการกองพลน้อยเจิ้งบอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ อุ้มเด็กมาด้วยไม่เป็นไร ผู้บัญชาการกองพลน้อยเลยอุ้มเด็กไปกับท่านเจิ้ง
เดาว่าน่าจะไม่นาน” หลิวต้าลี่กล่าว
นี่นา ก็อุ้มเด็กไปด้วย
ซางอวี่พยักหน้า รับอาหารเช้ามาไว้ในมือ หลิวต้าลี่ก็เดินจากไป
หลังจากกินข้าวตามลำพัง ซางอวี่ก็นั่งอยู่ในเกสต์เฮาส์
เธอคิดว่าไม่ว่าเสิ่นจื้อหนานจะยุ่งแค่ไหน ก็น่าจะกลับมาในหนึ่งสองชั่วโมง แต่พอเลยเที่ยงไปแล้ว หลิวต้าลี่ก็มาส่งอาหารอีกครั้ง เสิ่นจื้อหนานยังไม่กลับมา