ซางอวี่ไม่รู้ตัวว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่
ก่อนหลับ ในหัวเต็มไปด้วยภาพเด็กน้อยโบกโบยพุ่งเข้ามาหาตัวเองแล้วร้องเรียกหาแม่
คืนนั้นมุมปากของซางอวี่ยังยิ้มอยู่ตลอด
เช้าวันรุ่งขึ้น
ซางอวี่ยังตื่นช้าเหมือนเดิม
กู้เซวียนอี้มาเคาะประตูอยู่พักใหญ่ ซางอวี่ถึงได้สติตื่นขึ้นมา
ซางอวี่คิดในใจ: แม้การง่วงนอนมากจะเป็นเรื่องปกติ แต่เธอก็ง่วงเกินปกติไปหน่อย
ถ้าไม่ได้รู้ว่าร่างกายตัวเองไม่มีปัญหา เธอแทบจะใจสั่นแล้ว……
“ร่างกายคุณจริง ๆ ไม่มีปัญหาใช่ไหม” กู้เซวียนอี้ถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นสีหน้าของซางอวี่ไม่ค่อยดี
“วางใจสิ ฉันเป็นหมอนะ แถมยังเป็นหมอที่เก่งพอตัวอีกด้วย” ซางอวี่พูดพลางยิ้ม แล้วส่งซองจดหมายให้กู้เซวียนอี้
“ผู้การกู้ ขอความกรุณาด้วยนะคะ” ซางอวี่กล่าว
กู้เซวียนอี้ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้การแล้ว
“ฉันจะรีบนำไปส่งให้ วันนี้มีรถขนกำลังกำลังจะออกเดินทางพอดี” กู้เซวียนอี้รับจดหมายไว้ ไม่พักอยู่นาน รีบเดินออกไปทันที
ซางอวี่เดินกลับเข้าห้อง หยิบกระดาษกับปากกาออกมา ตอนนี้เธอกำลังลังเลว่าจะบอกเรื่องการตั้งครรภ์กับเสิ่นเหอผิงกับคนอื่นดีหรือไม่……
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตัดใจปล่อยไว้ก่อน
รอท้องใหญ่ขึ้นอีกหน่อยค่อยบอกพวกเขา
ถ้าบอกตอนนี้ พวกเขาก็ได้แต่เป็นห่วงตาม
เดินทางไปมาก็ไม่สะดวก
ตอนนี้ซางอวี่ยังออกจากเขตทหารมณฑลตงไม่ได้
ยังมีหลี่เหวินเยว่ที่รอเธอทำการผ่าตัดอยู่
รอเธอจัดการเรื่องทางนี้เสร็จ ค่อยดูสถานการณ์ ถ้าสภาพของเธอมั่นคงดี ดูแลตัวเองได้ ก็อยู่ที่บ้านรอเสิ่นจื้อหนาน