ซางอวี่ถอนหายใจ “ช่างเถอะ ถ้ายังไม่มีที่ไป ฉันจะพาอาหวยกลับบ้านก่อน”
อวี้หวยเงยหน้ามองซางอวี่ ดวงตาของเด็กชายเป็นประกายขึ้นทันที เขาค่อย ๆ ดึงชายเสื้อซางอวี่ไว้
“จริงเหรอครับ พี่สาว”
ซางอวี่ทำใจได้แล้วกลับรู้สึกผ่อนคลาย “อืม จริงสิ”
“ขอบคุณพี่สาว ผมกินน้อยมาก ๆ เลยนะครับ พี่สาวจดไว้ได้เลยนะครับ พอผมโตแล้วผมจะคืนให้พี่สาวเป็นสิบเท่า” อวี้หวยพูดอย่างจริงจัง
ซางอวี่ยุ่งมือลูบหัวเด็กน้อย “ดีจ้ะ”
เฉินเจียซิ่งกับหลิวเสี่ยวเยี่ยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
หลิวเสี่ยวเยี่ยไปสอบถามข้อมูลจากตำรวจรถไฟด้วยตัวเอง วันนี้ไม่มีรายงานเด็กหายตลอดเส้นทาง
หลิวเสี่ยวเยี่ยรู้สึกแย่ตั้งแต่ขากลับ เด็กน้อยอย่างอวี้หวยถูกครอบครัวทารุณแล้วยังถูกทิ้งอีก
พ่อแม่ใจร้ายเหลือเกิน
เธอสงสารเด็กคนนั้นจากใจจริง
แต่เธอก็ไม่มีทางพาเด็กคนนั้นกลับบ้านไปด้วย ที่บ้านเธอมีลูกสองคน ล้วนให้แม่สามีช่วยดูแล
ยังมีน้องสามีกับน้องสะใภ้อีก ครอบครัวใหญ่ต้องพึ่งเงินเดือนของเธอกับสามี
มีเด็กเพิ่มอีกคนก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ
ตอนนั้นอวี้หวยเห็นเด็กตัวน้อยถูกพ่อแม่ปู่ย่าตายายหลายคนพาตัวไป สายตาเต็มไปด้วยความอิจฉา...
มองแล้วทำให้คนดูใจอ่อน
ตอนนี้ซางอวี่ยอมดูแลอวี้หวย ดีจังเลย
หลิวเสี่ยวเยี่ยเช็ดน้ำตาที่หางตา
เฉินเจียซิ่งพูดขึ้นว่า “สหายซาง คุณกลับไปปรึกษาคนที่บ้านหน่อย จะตัดสินใจยังไงก็บอกให้พวกเรารู้ด้วย”