“ไปเลย เราไปทำเรื่องกันเดี๋ยวนี้” แม่ผัวตระกูลหยางพูด
หยางเฉิงมองหลิวหลาน “อาหลัน ถ้าตอนนี้เธอยอมฟังคำแม่ฉัน เราก็ไม่ต้องหย่าร้างกัน
ถ้าเธอไม่ยอมฟังคำแม่ฉัน เราก็ไปหย่ากันเดี๋ยวนี้ อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน”
หลิวหลานพูดว่า “เธอกลับบ้านไปก่อน เอาสมุดทะเบียนบ้านมาด้วย แล้วไปขอจดหมายแนะนำตัว ฉันจะไปรอที่สำนักงานเขต”
“ลูก แม่ไปเอาด้วย” แม่ผัวตระกูลหยางลากหยางเฉิงออกไปทันที
ห้องพยาบาลกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง หยางฟานที่เห็นการทะเลาะกันตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีสีหน้าอื่นใด เขายังคงนั่งเล่นของเล่นอยู่บนเตียง ทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำตามปกติ
หลิวหลานมองลูกชายแวบหนึ่ง ก่อนหันไปมองซางอวี่
“หมอซาง รบกวนช่วยดูแลเสี่ยวฟานสักพักได้ไหมคะ ฉันจัดการเรื่องเสร็จแล้วจะกลับมา”
ซางอวี่พยักหน้า “ได้”
“ขอบคุณค่ะ” หลิวหลานกล่าวขอบคุณ แล้วออกไปจัดการอารมณ์ของตัวเอง เธอแวะไปโทรศัพท์ที่ไปรษณีย์ก่อน จากนั้นจึงไปสำนักงานเขต
สมัยนี้คนที่มาทำเรื่องหย่าร้างมีน้อยมาก
เจ้าหน้าที่สำนักงานเขตยังอยากจะเกลี้ยกล่อมพวกเขา แต่เห็นว่าทั้งสองคนต่างมุ่งมั่นเด็ดขาดผิดปกติ
อีกทั้งยังมีแม่ผัวตระกูลหยางที่คอยด่าทอเสียงดังไม่เลือกเวลา สุดท้ายเรื่องก็ยังดำเนินการจนเสร็จ
หลิวหลานขอให้สหายจากสำนักงานเขตช่วยเป็นพยานโดยตรง แล้วยังเชิญเจ้าหน้าที่จากสถานีตำรวจมาด้วย
ทุกคนลงชื่อในหนังสือตัดญาติพร้อมกัน ยืนยันว่าหยางเฉิงจะไม่เลี้ยงดูหยางฟานอีกต่อไป และหยางฟานก็ไม่มีหน้าที่ดูแลชราภาพหยางเฉิงในภายหน้าเช่นกัน ทั้งสองฝ่ายลงชื่อและประทับลายนิ้วมือเรียบร้อย