มื้อค่ำทั้งสองคนออกไปหาร้านอาหารแถวนอกกินแบบง่าย ๆ ด้วยกัน
ทางเมืองกังตอนนี้พัฒนาไปไกล อาหารอร่อยหลากหลายชนิดจึงดูน่ารับประทานเป็นพิเศษ
กินข้าวเสร็จแล้ว ทั้งสองคนก็เข็นจักรยานเดินย่องกลับไปทางวิลล่า
กู้เย่ยิ้มแล้วพูดว่า “วันนี้ได้ออกมาเที่ยวกับพี่เถียนเถียน สนุกมากเลยครับ”
เถียนเถียนพยักหน้าตอบ “ฉันก็มีความสุขเหมือนกัน”
กู้เย่ลองจับความพูดว่า “กลับไปปักกิ่งแล้ว ถ้ามีเวลา เราค่อยออกมาเที่ยวด้วยกันอีกนะครับ”
“ได้ ถึงตอนนั้นฉันจะนัดเธอเอง”
“งั้นก็ตกลงกันแบบนี้นะครับ”
ทั้งสองคนคุยกันไปเดินเลียบถนนไป
ลมยามค่ำพัดเส้นผมที่ปลายสั้นของเถียนเถียนปลิว เธอยกมือขึ้นเก็บมันเบา ๆ
กู้เย่มองเธออยู่ แววตาแน่วแน่ราวกับเปลวไฟ
เสียงแตรรถดังขึ้นจากด้านหลัง
ทั้งสองคนรวบอารมณ์คืนพร้อมกัน แล้วหันกลับไปมอง
รถของซางหมิงจอดอยู่ข้าง ๆ ทั้งสอง เขาลงจากรถแล้วรีบเดินมาหาทั้งคู่ทันที
“สองคนนี่ ทำอะไรกัน?”
“วันนี้หนูกับกู้เย่นัดกันออกมาเที่ยวค่ะ ลุง”
“ครับ ลุงหมิง ผมกับพี่เถียนเถียนออกมาเดินเล่นเมืองกังรอบหนึ่ง
พรุ่งนี้ผมต้องกลับปักกิ่งแล้วครับ”
“ฉันก็กลับพรุ่งนี้เหมือนกัน”
“สองคนนัดกันกลับพร้อมกันหรือเปล่า?” ซางหมิงถาม
“ไม่ใช่ค่ะ/ครับ” ทั้งสองตอบพร้อมกันเป็นเสียงเดียว
กู้เย่ยิ้ม “ทางผมยังมีภารกิจอื่นที่ต้องไปปฏิบัติ ก็เลยต้องกลับไปทางโรงเรียนก่อนครับ”
“ส่วนฉันออกมานานพอควรแล้ว เลยอยากกลับปักกิ่ง
อีกไม่นานก็เปิดเทอมแล้ว ของที่ต้องเตรียมก็ควรเริ่มจัดการเสียที”