เติ้งซินมารับตำรับยาจากซางอวี่ด้วยตัวเอง
ซางอวี่ส่งตำรับยาให้เขา พร้อมกำชับข้อควรระวังเล็กน้อย
จากนั้นก็เตรียมกลับเข้าห้องไปนอนพักสักครู่
“ฉันสังเกตว่าเธอชอบนอนอยู่ในห้องเป็นพิเศษเลยนะ” เติ้งซินพูดขึ้นกะทันหัน
ซางอวี่เหลือบตามองเติ้งซิน “ทำไม? ที่นี่มีกฎห้ามนอนตอนที่ไม่มีอะไรทำหรือไง?”
“ไม่มี ฉันแค่พูดขึ้นมาลอย ๆ เอง อย่าทำเหมือนเป็นศัตรูกับฉันขนาดนั้นสิ” เติ้งซินพูดอย่างจนใจ
ซางอวี่เลิกคิ้ว “เติ้งซิน คุณเป็นคนร้ายลักพาตัว แล้วฉันจะไม่เป็นศัตรูกับคุณได้ยังไง?”
ซางอวี่อยากคว้ามีดมาจ่อคอเติ้งซินเสียเดี๋ยวนั้น
เติ้งซินเห็นสีหน้าของซางอวี่ก็รู้ว่าเธอคงไม่รับสัญญาณขอคืนดีจากเขา
ช่างเถอะ ค่อยเป็นค่อยไป ไม่ต้องรีบร้อน เติ้งซินปลอบใจตัวเองอีกครั้ง “งั้นฉันไปก่อนนะ”
ซางอวี่พยักหน้าเล็กน้อย เติ้งซินจึงรีบเดินจากไป
เมื่อในเรือนเล็กเหลือเพียงซางอวี่ เธอจึงปิดประตูเรือนให้เรียบร้อย ก่อนกลับเข้าห้องไปอย่างเงียบ ๆ
เธอยังคงใช้หมอนในมิติพกพาวางไว้ใต้ผ้าห่มแทนตัวเอง ส่วนตัวเธอหยิบเครื่องส่งโทรเลขแบบง่าย ๆ ออกจากมิติพกพา ส่งข่าวว่าบุคคลสำคัญได้รับบาดเจ็บและกำลังรอความตายอยู่ที่นี่ให้เสิ่นจื้อหนานทราบ พร้อมเตือนให้เขาระวัง เพราะคืนนี้จะมีการเพิ่มกำลังลาดตระเวน
เสิ่นจื้อหนานตอบกลับซางอวี่อย่างรวดเร็ว บอกว่าพวกเขาได้รับข่าวแล้ว
ซางอวี่เพิ่งเก็บเครื่องส่งโทรเลขแบบง่าย ๆ เข้ามิติพกพา หาวพลางกำลังจะนอนลง จู่ ๆ ก็มีชายฉกรรจ์หน้าตาดุดันหลายคนบุกเข้ามาในห้อง...