เขตปลอดภัยของฐานทัพอยู่ด้านหลังคณะแพทย์ เป็นบ้านหลังใหญ่ที่ค่อนข้างโล่งกว้าง ล้อมรอบด้วยทหารรักษาการอย่างแน่นหนา
ดวงตาของซางอวี่เป็นประกาย รอบ ๆ บ้านหลังใหญ่ที่โล่งนั้นยังมีคลังสินค้าอีกหลายหลัง
ข้างในคลังพวกนั้นเก็บอะไรกันแน่นะ
ไม่ใช่หรอกว่าจะเป็นคลังอาวุธของพวกเขา?
ตอนนั้นซางอวี่แค่พูดลอย ๆ ลวงหลินเซียวเซียวไปว่าเจอคลังอาวุธ เพราะไม่เช่นนั้นก็หาวิธีอธิบายไม่ได้ว่าระเบิดมาจากไหน
แต่ถ้าเผอิญเจอคลังอาวุธจริง ๆ แล้วจัดการให้มันระเบิดสักครั้งก็ไม่เสียหายอะไร...
ซางอวี่ก้มหน้าลงบังแสงตื่นเต้นในดวงตาของตัวเองไว้
แต่น่าเสียดาย ตอนนี้คนเยอะเกินไป ไม่มีทางหลีกออกจากที่นี่อย่างเงียบ ๆ ได้
เธออยากไปดูให้รู้กันจะจะเลยว่าข้างนั้นเป็นคลังอาวุธหรือเปล่า
แต่ก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ตรวจไม่ได้ก็ค่อยไปหาโอกาสดูทีหลังก็ได้
ยังไงก็ตาม ก่อนที่ตัวตนของเธอจะถูกเปิดโปง เธอก็เดินได้อิสระอยู่แล้ว
ซางอวี่กับหลินเซียวเซียวหาคณะแพทย์เจออย่างรวดเร็ว ทักทายทุกคนแล้วนั่งลงเคียงข้างกันด้วยความตึงเครียด คอยรอคอย
ไม่นานนัก ก็มีทหารบาดเจ็บเต็มไปด้วยเลือดถูกยกเข้ามาหลายคน
หลินเซียวเซียวมองไปที่ซางอวี่
ซางอวี่ลุกขึ้นทันทีแล้วพูดกับเจมส์ว่า “คุณหมอเจมส์ เราต้องช่วยชีวิตทหารที่บาดเจ็บเลยหรือเปล่าคะ?”
เจมส์พยักหน้า “ใช่ เราต้องทำการช่วยชีวิต
ทุกคนเริ่มลงมือกันเลย ช่วยชีวิตทหารของพวกเรา”