พี่หลิวสูดกลิ่นยาเข้าไป จู่ ๆ ก็รู้สึกมึนงง หันไปมองทางซางอวี่ อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ร่างกายกลับอ่อนยวบลงกะทันหัน ล้มไปข้างหลัง...
หลิวอ้ายหัวอยู่ใกล้พี่หลิวที่สุด รีบยื่นมือเข้าไปประคองเธอไว้ แล้วถามอย่างร้อนใจว่า “พี่หลิว เป็นอะไรไปครับ?”
พี่หลิวพยายามยกมือขึ้น อยากพูดสักคำ แต่กลับเปล่งออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว เธอหลับตาลง แล้วหมดสติไป
กระติกยาในมือของเธอเกือบตกลงพื้น
ซางอวี่รีบก้าวเข้าไป รับกระติกน้ำทหารไว้ได้อย่างมั่นคง มียาหกออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
เธอถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย แต่ในจังหวะนั้นเอง—
พี่สาวแซ่จางอีกคนร้องขึ้นว่า “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
พี่หลิวแค่สูดกลิ่นยาที่หมอซางเอามา ก็หมดสติไปแล้ว!
หรือว่ายานี่มีพิษ?
หมอซางคงไม่ได้คิดจะวางยาสังหารสหายสวี่ไป๋ซวี่หรอกนะ?”
เหล่าทหารที่เฝ้าคุ้มกันสวี่ไป๋ซวี่ทั้งในบ้านและในลาน ต่างหันปากกระบอกปืนมาทางซางอวี่ทันที
ซางอวี่รับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงสายตาจับผิดและความระแวดระวังของพวกเขา เธอหันไปมองหลิวอ้ายหัว
หลิวอ้ายหัวรีบพูดว่า “ทุกคนอย่าทำแบบนี้เลยครับ ผมเชื่อหมอซาง!”
ร้อยเอกจางต้าหย่ง ผู้รับผิดชอบงานคุ้มกันสวี่ไป๋ซวี่ ก้าวออกมาหนึ่งก้าว ปากกระบอกปืนยังคงเล็งซางอวี่อย่างมั่นคง
“สหายหลิว คุณมีความเชื่อของคุณ พวกเราก็มีการวินิจฉัยของพวกเรา
พี่หลิวแค่สูดกลิ่นยาที่หมอซางเอามา ก็หมดสติไปแล้ว นี่ก็แสดงได้อย่างเดียวว่ายานี้มีปัญหา”
ซางอวี่ไม่ตื่นตระหนกแม้ถูกปืนเล็ง เธอพูดกับจางต้าหย่งว่า “ฉันดื่มยานี้สักหน่อยได้ เพื่อพิสูจน์ว่ามันไม่มีพิษ แต่เป็นยาที่ใช้รักษาโรค