ซางเจี้ยนปังก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว “อาหมิง พ่อไม่ทำร้ายลูกหรอก ลูกเป็นลูกชายคนเดียวของพ่อ
ยังเป็นทายาทแท้จริงเพียงคนเดียวของตระกูลซางเรา
ทุกสิ่งที่พ่อมีล้วนเป็นของลูก”
“หึ ทุกสิ่งที่คุณมีคือมูลวัวที่คุณเก็บทุกวันน่ะหรือ” ซางหมิงเยาะเย้ยเสียงเย็น
“ฉันเก็บของบางอย่างไว้ที่ไห่เฉิง ลูกก็รู้ ครอบครัวอย่างเราย่อมต้องมีรังสำรองไว้หลายโพรง
ทรัพย์สินทั้งหมดของฉันเป็นของลูก” ซางเจี้ยนปังลดเสียงลง
ซางหมิงหรี่ตา จ้องซางเจี้ยนปังเขม็ง ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
ซางเจี้ยนปังฉวยโอกาสก้าวเข้ามาอีกก้าว “อาหมิง ให้พ่อเข้าไปคุยกับลูกข้างในเถอะ”
ซางหมิงยื่นแขนออกไปขวางซางเจี้ยนปังไว้ “วันนี้ไม่สะดวก พี่สาวกับพี่เขยของผมกำลังจะมา พวกเรามีเรื่องต้องคุยกัน”
“ลูกกับอาอวี๋ได้พบกันแล้วหรือ” ซางเจี้ยนปังอุทานออกมา
เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าซางหมิงจะยอมรับซางอวี่เป็นพี่สาว แต่กลับไม่ยอมรับเขาซึ่งเป็นพ่อ
เมื่อเรียกพี่สาวกับพี่เขย ก็แสดงว่าซางหมิงมองซางอวี่และเสิ่นจื้อหนานเป็นแขกคนสำคัญ...
ส่วนเขากลับเข้าไปในบ้านไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว
แววเงามืดวูบผ่านดวงตาของซางเจี้ยนปังอย่างรวดเร็ว จนซางหมิงมองไม่ทัน
ซางเจี้ยนปังไอสองครั้งเบา ๆ ก่อนยกมือขึ้นทุบอกตัวเอง ราวกับกำลังพยายามกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในอย่างสุดกำลัง
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาก็แดงก่ำไปหมดแล้ว “อาหมิง พ่อรู้ว่าพ่อผิดต่อพวกลูกพี่น้อง
พ่อไม่ได้เลี้ยงดูพี่สาวของลูกให้ดี ทั้งยังไม่ได้เลี้ยงดูลูกด้วย