ซางอวี่เห็นจางเป่าฉวนจัดการเรื่องราวอย่างเด็ดขาด ไม่มีทีท่าจะไกล่เกลี่ยให้ทั้งสองฝ่ายยอมสงบศึก หรือยอมให้หน่วยต้องลำบากเพราะเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย ก็อดนับถือจางเป่าฉวนขึ้นมาอีกหน่อย
คนคนนี้จัดการเรื่องต่างๆ ได้ยุติธรรมจริงๆ ไม่เห็นแก่พวกพ้อง
หัวหน้ากองกำลังประชาชนพาคนลากตัวหม่ากุ้ยเซียงและเจ้าต้าจ้วงออกไปทันที อีกเดี๋ยวก็ต้องเอาเกวียนเทียมวัวมาส่งตัวพวกเขาไปสถานีตำรวจ
จางเป่าฉวนพยักหน้าให้หลิวเสี่ยวเหมยและหลี่ต้าซาน แล้วเดินตามออกไปด้วยกัน เรื่องนี้เขาต้องออกหน้าเอง แถมยังต้องจัดการเรื่องการหย่าของทั้งสองบ้านให้เรียบร้อยเสียเลย
ชาวบ้านกรูกันเดินตามกลับไปเสียงดัง
หลิวเสี่ยวเหมยยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เธอก้มหน้าดูท่าทางหดหู่ใจมาก มีป้าคนหนึ่งอยากจะดึงเธอให้กลับไปด้วยกัน
หลิวเสี่ยวเหมยส่ายหน้า “ป้าจาง พวกคุณกลับไปก่อนเถอะ ฉันอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว”
“เสี่ยวเหมยเอ๋ย อย่าคิดสั้นไปนะ ยังมีลูกอีกนะ” ป้าจางรีบพูดเกลี้ยกล่อม
“ป้าจาง ไม่หรอก แค่ใจฉันยุ่งไปหมด อยากอยู่เงียบๆ ไม่ใช่เพราะเรื่องอื่นหรอก เพื่อลูกฉันก็ไม่มีทางทำเรื่องโง่ๆ หรอก ลูกฉันเหลือแค่ฉันคนเดียวแล้ว” หลิวเสี่ยวเหมยพูด
ป้าจางเห็นเธอพูดจริงจัง ถึงยอมเดินจากไปพร้อมกับคนอื่นๆ
หลี่ต้าซานร่างกายไม่แข็งแรง พอถูกกระตุ้นเมื่อครู่ คราวนี้ก็นั่งนิ่งอยู่บนหิน
เด็กหนุ่มที่พยุงเขาอยู่ไปหาน้ำมาให้
“พี่หลี่ ร่างกายคุณยังดีอยู่หรือเปล่าคะ” หลิวเสี่ยวเหมยถามด้วยความเป็นห่วง
หลี่ต้าซานพยักหน้า “ยังดีอยู่ เสี่ยวเหมย คุณก็ทำใจหน่อยเถอะ ไม่มีเจ้าต้าจ้วงคอยถ่วง คงมีชีวิตที่ดีขึ้นกว่าเดิม ถ้าวันหลังมีอะไรให้ช่วยก็ไปหาผมนะ”