หลินไป๋หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา แล้วให้ซางอวี่เขียนข้อมูลพื้นฐานของตัวเองลงไป
ซางอวี่เขียนเสร็จก็ยื่นกระดาษคืนให้หลินไป๋
หลินไป๋รับกระดาษมา “เรื่องที่เหลือฝากฉันจัดการได้เลย ยังมีอะไรอีกไหม”
“ไม่มีแล้ว ไปห้องพักผู้ป่วยกันเลย ฉันจะไปดูอาการของคุณปู่”
หลินไป๋ลุกขึ้น เดินไปยังห้องพักผู้ป่วยเดี่ยวพร้อมกับซางอวี่
ห้องพักผู้ป่วยที่หลินไป๋จัดให้คุณปู่อยู่ด้านในสุด เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครมารบกวน
ตอนนี้ซ่งต้าไห่กำลังเอนพิงหัวเตียงพูดคุยกับซ่งฉีอานและซ่งเจิงเจิง
คุณปู่กินยาของซางอวี่มาหนึ่งเดือนแล้ว ตอนนี้ดูมีชีวิตชีวาและกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก
ก่อนหน้านี้เขามักปวดจนหลับไม่ลงในตอนกลางคืน โดยเฉพาะวันที่ลมแรงหรือฝนตก รู้สึกราวกับมีอะไรบีบรัดหน้าอกไว้แน่น แค่หายใจก็แสบร้อนและเจ็บปวด แม้แต่ขาก็เป็นเช่นกัน
แต่หลังจากกินยาของซางอวี่ เขาก็นอนหลับได้ดีในตอนกลางคืน ต่อให้อากาศเปลี่ยนก็แค่รู้สึกไม่สบายเล็กน้อย ยังพอทนไหว
คุณปู่มั่นใจในการรักษาครั้งนี้เป็นอย่างมาก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ซ่งฉีอานอยู่ตรงประตูพอดีจึงเอื้อมมือเปิดออก แล้วสบตากับซางอวี่เข้าพอดี
ซางอวี่ยกมุมปากขึ้น “ซ่งฉีอาน ไม่เจอกันนานเลยนะ”
“ไม่เจอกันนานจริง ๆ หมอซาง เชิญเข้ามาครับ”
ซางอวี่กับหลินไป๋เดินเข้าไปในห้อง
หลินไป๋รู้ว่าซางอวี่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคนในตระกูลซ่ง หากเขาอยู่ด้วย พวกเขาคงพูดคุยบางเรื่องไม่สะดวก หลังจากทักทายกันสั้น ๆ เขาจึงออกจากห้องพักผู้ป่วยไปก่อน