“ซ่งเสี่ยวอวิ๋น อย่ามาพูดเลี่ยงสาระสำคัญแบบนี้!
ฉันถามเธอ ตามที่บอกให้เธอดันแม่สามีลงไปจนขาหัก
แล้วตอนที่แม่สามีสั่งให้เธอส่งโทรเลขถึงพี่เขย ทำไมเธอถึงส่งเนื้อหาปลอมไป?
แล้วป้าหลิวไปถึงที่นั่นได้อย่างไร?
พูดมาให้ชัด!”
น้ำเสียงของกู้เซวียนอี้หนักหน่วงและเข้มงวด
ซ่งเสี่ยวอวิ๋นสะดุ้งเฮงซวง “ฉัน… ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย โทรเลขไม่ใช่ฉันส่ง!”
“ไม่ใช่เธอส่ง? แล้วเธอส่งโทรเลาให้ใคร?” กู้เซวียนอี้ถามย้อน
“ฉันเดินอยู่กลางทาง ก็เจอคนคนหนึ่ง เขาให้เงินฉันมา 500 หยวน แล้วบอกว่าภารกิจของฉันสำเร็จแล้ว
เรื่องโทรเลขเขาจะช่วยส่งให้เอง ให้ฉันกลับบ้านไป
บอกแม่สามีแค่ว่าส่งโทรเลขเรียบร้อยแล้วก็พอ
เรื่องอื่นไม่ต้องยุ่ง
ฉันก็เลยกลับมา ฉัน… ฉัน… ฉันจริง ๆ ไม่รู้ว่าข้างหลังเกิดอะไรขึ้น
ขอร้องล่ะทุกคน…
อย่าขังฉันไว้เลย ฉันไม่ได้ทำอย่างอื่นจริง ๆ!
เรื่องระหว่างฉันกับแม่สามี เป็นความขัดแย้งภายในครอบครัว ถ้าแม่สามียอมให้อภัย ฉันก็ไม่ต้องถูกจับ ใช่ไหม?
แม่สามีต้องให้อภัยฉันแน่ ๆ แม่สามีเป็นคนดีมาก ๆ…”
ซ่งเสี่ยวอวิ๋นพูดไปร้องไห้ไป
กู้เซวียนอี้ฟาดโต๊ะแน่นหนึ่งครั้ง
“ตอนนี้พูดให้ชัดว่า คนที่ให้เงิน 500 หยวนแก่เธอเป็นใคร?
เขาไปหาเจ้าที่ไหน?
คนแปลกหน้าคนหนึ่งบอกเธอให้ทำขาแม่สามีหัก แล้วจะให้เงิน 500 หยวน เธอก็เชื่องั้นเหรอ?
ซ่งเสี่ยวอวิ๋น อย่ามองคนอื่นเป็นคนโง่!