ซุนเฉิงเสียเลือดมากเกินไปจนสติลองแล ซางอวี่ไม่มีเวลาได้ทำการรักษาอะไรมากมาย
เธอรีบลากซุนเฉิงไปที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า แล้วรีบเสียบเข็มเงินหลายด้ามรอบ ๆ แผลของเขาเพื่อห้ามเลือด
“ท่านร้อยเอกซุน ต้านทานไว้ให้ได้ ฉันจะขับรถเอง เราจะหาที่ปลอดภัยสักแห่งเพื่อทำแผลให้ ตอนนี้เพียงแค่ผ่อนคลายก็พอแล้ว”
ซางอวี่พูดไปพร้อมกับควบคุมรถพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
รถสองคันที่ตามมานั้นพุ่งชนเข้ากับคูด้านข้างถนน สักพักใหญ่จึงไม่มีทางขึ้นมาได้ ได้แต่จ้องมองรถทหารคันนั้นหายลับตาไปต่อหน้า
ซางอวี่ขับรถวิ่งไปอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าขับมานานเท่าไร และก็ไม่รู้ว่ามาถึงทิศทางไหนแล้ว
เมื่อรถเริ่มหมดน้ำมัน ซางอวี่จึงหาที่แอบซ่อนแล้วนำรถไปซ่อนไว้
หลินเซียวเซียวช่วยทำการปฐมพยาบาลร้อยเอกซุนไว้แล้ว แต่ใบหน้าของซุนเฉิงก็ยังซีดขาวจนมองเห็นได้ชัดเจน
ซางอวี่คุ้ยเขี่ยในกระเป๋าของตัวเอง แล้วหยิบยาลูกกลอนหนึ่งขวดออกมาป้อนซุนเฉิงหนึ่งเม็ด
“ท่านร้อยเอกซุน เราต้องรีบออกจากที่นี่ คุณยังเดินต่อได้ไหม”
สติของซุนเฉิงยังเลอะเลือน แต่ก็พยายามพยักหน้า
ซางอวี่ให้หลินเซียวเซียวรีบตรวจสอบข้าวของที่ใช้ได้บนรถ แล้วเก็บทุกอย่างใส่เป้ขึ้นคล้องหลัง
หลินเซียวเซียวเพิ่งจัดของเสร็จแล้วแบกขึ้นหลัง กำลังเตรียมจะช่วยซางอวี่พยุงซุนเฉิงเดินออกไป ก็เห็นซางอวี่แบกซุนเฉิงทั้งคนขึ้นหลังไปแล้ว