ซางอวี่มองหลินเซียวเซียวที่ยิ้มจนตาหยีเพราะดีใจ มุมปากของเธอก็อดไม่ได้ที่จะเอียงขึ้นตาม
ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบไหน หลินเซียวเซียวก็รักษาจิตใจให้ดีได้เสมอ นับว่าน่าอิจฉาจริง ๆ
“ฉันไปจัดการหน่อยนะ ล้างผัก ล้างหม้อเอาไว้ให้ฉัน”
“ออกไปข้างนอกก็ยังอันตรายอยู่ อีกสักครู่ฉันไปเอง” ซางอวี่พูด
“ข้างในตรงสุดมีแม่น้ำใต้ดินอยู่คนหนึ่ง” หลินเซียวเซียวบอก “ตอนที่เธอออกไป ฉันเดินเข้าไปข้างในก็เลยพบ
แม้จะไม่กว้าง แต่ล้างผักหรือแต่งเนื้อสัตว์ที่ล่ามาก็พอไหว”
“ได้ งั้นฉันจัดคบไฟไปวางไว้ข้าง ๆ ให้ เธอจัดการของไปก่อน ฉันพักสักหน่อย”
“ค่ะ” หลินเซียวเซียวรับคำ
ซางอวี่จุดคบไฟ เดินเข้าไปข้างในพร้อมกับหลินเซียวเซียว ถึงตอนนี้เธอถึงได้เห็นชัดว่าสุดถ้ำมีแม่น้ำใต้ดินไหลผ่านอยู่จริง ๆ
แต่มันซ่อนอยู่ที่มุมสุดของถ้ำ ซ่อนไว้แน่นิดเดียว ถ้าไม่เดินเข้าไปใกล้ก็มองไม่เห็น
ซางอวี่ให้หลินเซียวเซียวล้างหม้อไปก่อน แล้วตักน้ำใส่หม้อหนึ่งหม้อกลับไปต้มน้ำร้อน
หลินเซียวเซียวอยู่ตรงนั้นล้างผัก แต่งเนื้อสัตว์ที่ล่ามา
ซางอวี่ส่งมีดสั้นที่พกติดตัวมาให้หลินเซียวเซียว เพื่อให้เธอใช้แต่งไก่ป่า
พอหลินเซียวเซียวแต่งไก่ป่าเสร็จ น้ำที่ซางอวี่ต้มก็เดือดแล้ว
ทั้งสองเติมน้ำร้อนใส่กระติกน้ำที่พกมาจนเต็ม
แล้วหยิบกระติกน้ำของซุนเฉิงขึ้นมาด้วย เติมน้ำร้อนให้อีกหนึ่งกระติก วางไว้ข้าง ๆ ให้เย็นลง
เทน้ำออกจากหม้อแล้ว ซางอวี่ก็จัดการต้มซุปไก่หนึ่งหม้อเลย