เจียงเทียนหรานโกรธจนเลือดขึ้นหน้า รีบเหยียบคันเร่งทันที พร้อมกับบังคับรถให้ส่ายไปมาเพื่อกั้นทาง ไม่เปิดโอกาสให้รถคันหลังแซงได้แม้แต่นิด
ตัวเองก็แค่ไปเป็นทหารห้าปี ห้าปีเต็มๆ ที่ไม่ได้มาคลับนี้เล่น!
แล้วก็มีคนกล้ามาท้าทายตัวเองได้ขนาดนี้เลย?
พวกนี้ลืมไปแล้วหรือไงว่าตอนตั้งคลับใหม่ๆ ใครกันที่เป็นเทพเจ้าแห่งวงการรถ?
อยากรู้เหลือเกินว่าคนโง่เง่าคนไหนกันที่กล้าตะลุยมาหาเรื่องตัวเองชัดๆ แบบนี้
ถ้าให้อีกฝ่ายแซงไป แล้ววิ่งนำห่างหายไปถึงเส้นชัย จะมีทางจัดการมันยังไง?
ศึกชิงเจ้าวงการจึงเริ่มขึ้นแล้ว!
บนเฟอร์รารี ฉินอวิ๋นเห็นลัมโบร์กีนีคันข้างหน้าเริ่มเร่งเครื่อง สู้กับตัวเองอย่างเอาจริง ก็เผยรอยยิ้มลึกลับออกมา
"แบบนี้สิถึงจะถูก"
"นี่แหละปลาคาร์ปแดงที่ฉันรู้จัก ไม่ยอมให้คู่ต่อสู้ได้หายใจหายคอแม้แต่วินาทีเดียว คอยกดดัน คอยกั้นทาง สุดท้ายก็เก็บชัยชนะได้!"
"นี่แหละพลังที่แท้จริงของเธอ"
ฉินอวิ๋นเปลี่ยนมาใช้มือทั้งสองข้างจับพวงมาลัย ถอนหายใจเฮือกใหญ่: "แต่ขิงแก่ก็ยังเผ็ดกว่า"
"หนูน้อย"
"เธอยังอ่อนหัดเกินไป"
เมื่อพูดจบ ฉินอวิ๋นก็เหยียบคันเร่ง รักษาระยะห่างระหว่างรถทั้งสองคันได้อย่างแม่นยำ จนเหลือเพียงหนึ่งเมตร ประกบติดกันไปตลอดทาง
เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนบนอัฒจันทร์เกือบทั้งหมดผุดลุกขึ้นยืน พร้อมกับสูดลมหายใจเย็นๆ เข้าปอดพร้อมกัน
ต่างคนต่างถูกการแข่งขันครั้งนี้ดึงดูดจนลืมตัว