"ปัง!"
กู้ถังที่ล้มลงบนพื้น คราบเหล้าหลายหยดกระเด็นเปื้อนเสื้อผ้าของเขาเพราะแรงกระแทก เขาหน้าตาซอมซ่อ มุมปากมีเลือดซิบ ๆ
บนใบหน้าหล่อเหลานั้น กลับมีรอยฝ่ามือแดงก่ำเด่นชัดเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งรอย
วืด!
วืด วืด!
วืด วืด วืด!
ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึง เบิกตากว้างจ้องมองฉินอวิ๋น
คิดไม่ถึงว่าเด็กจบมัธยมปลายที่ไร้ความสามารถคนนี้ จะกล้าลงมือจริง ๆ?
"ไอ้หนู! คุณบ้าไปแล้วเหรอ กล้าตีคน!"
"หลิวย่า ดูสิว่าเธอคบหาคนแบบไหนเข้ามา นี่มันนักเลงชัด ๆ"
"พระเจ้า! มารยาทแย่มาก!"
"..."
ผู้คนรีบวิ่งเข้าไปพยุงกู้ถังขึ้นจากพื้น
กู้ถังที่ได้รับความอับอาย สะบัดแขนทุกคนออกทันที จ้องมองฉินอวิ๋นด้วยสายตาอาฆาตแค้นสุดขีด
หลิวย่าปิดปากตัวเอง ไม่คิดว่าฉินอวิ๋นจะลงมือโดยตรง แถมยังเป็นการตบหน้า ซึ่งเป็นการกระทำที่ย่ำยีศักดิ์ศรีอย่างที่สุด
แต่เมื่อนึกถึงภาพที่ฉินอวิ๋นทุบตีพวกนักเลงของหวังเทียนไห่เมื่อสองสามวันก่อน เธอก็เข้าใจได้
ใช่แล้ว
ด้วยนิสัยของฉินอวิ๋นแบบนี้ จะไปยอมทนรับความข่มเหงได้อย่างไร
เห็นเพียงฉินอวิ๋นสะบัดมือ ยิ้มเยาะ "ไอ้หนู เป็นไงบ้าง ฝ่ามือของฉันถูกใจแกไหม?"
กู้ถังโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "ไอ้สารเลว! แก...แก..."
"ได้เลย หลิวย่า เธอยอมให้แฟนหนุ่มของเธอลงไม้ลงมือกับผู้จัดการเขตของบริษัทเงินทุนเสี่ยง ฉันว่าเธอคงไม่ต้องการเงินทุนแล้วสินะ"
หลิวย่ามองด้วยสายตาเย็นชา พอได้ยินคำพูดนั้น ก็หัวเราะเย็นทันที "ถ้าบริษัทเงินทุนเสี่ยงมีผู้จัดการเขตอย่างแก ต่อให้คุกเข่าอ้อนวอนให้ฉันรับเงินทุน ฉันก็ไม่เอา!"