ของที่ตั้งใจให้ฉันอยู่แล้ว?
ฉินอวิ๋นเบิกตากว้าง ตกใจสุดขีด
บอกแต่แรกสิ!
บอกแต่แรกฉันก็คงไม่ขับแรงขนาดนั้น รถเสียเปล่าๆ ตัวเองมีเงินปลดประจำการแค่ห้าแสนบาท ซื้อยางเส้นเดียวยังไม่พอ
อีกฝั่งหนึ่ง โยวเฉ่าเฟิงหน้านี้เขียวคล้ำเหมือนตับหมู แก้มแดงก่ำด้วยความอับอาย อยากหาที่ดินสอดแทบตาย
ใครบอกว่าเฟอร์รารีคันนี้เป็นของที่เจียงเทียนหรานตั้งใจให้ตัวเอง?
ตอนนี้เขาปฏิเสธต่อหน้า!
นี่ไม่ใช่การฟาดหน้าเขาต่อหน้าธารกำนัลหรอกหรือ?
และสิ่งที่ทำให้โยวเฉ่าเฟิงคิดไม่ถึงยิ่งกว่านั้นก็คือ ชายที่ตัวเองเคยคิดว่าเป็นหนุ่มหน้าขาว แท้จริงแล้วกลับเป็นแฟนของเจียงเทียนหราน?
เดี๋ยวนะ!
โยวเฉ่าเฟิงตั้งสติได้ ชี้ไปที่ฉินอวิ๋นแล้วตะโกนบอกเจียงเทียนหรานว่า “เทียนหราน เธออย่าบอกนะว่าโดนไอ้หมอนี่หลอก”
“มันเป็นหนุ่มหน้าขาวที่หากินกับผู้หญิงชัดๆ”
“ผู้ชายที่พึ่งพาผู้หญิงแบบนี้ เก่งแต่พูดจาหว่านล้อม เธออย่าไปเชื่อมันเด็ดขาด”
“หา?” เจียงเทียนหรานได้ยินแล้วยิ่งงงไปใหญ่ สายตาเริ่มมีแววรังเกียจ “โยวเฉ่าเฟิง นายอย่ามาก่อกวนไร้สาระ!”
“ฉันรู้ว่านายชอบฉันมาตลอด อยากจีบฉัน แต่ไม่จำเป็นต้องถึงขนาดด่าทอแฟนฉันแบบนี้ก็ได้!”
“มันหากินกับผู้หญิงใครที่ไหน?”
โยวเฉ่าเฟิงตะคอก “มันมีสองรัก ฉันมีพยาน!”
พูดจบ สายตาโยวเฉ่าเฟิงก็จ้องไปที่สวีเถิงและกู้ถังที่ยืนอยู่ข้างๆ ทันที สายตาแทบจะกินคนได้