เจียงหนาน เขตอวิ๋นเยว่เซวียน
ตั้งอยู่ในมุมหนึ่งอันลับตาคนใจกลางเมือง ภายนอกเป็นตึกสูงระฟ้า แต่เมื่อเดินผ่านตรอกเล็กๆ ที่รายล้อมด้วยแมกไม้เขียวขจี สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับเป็นโรงสุราอันโอ่อ่าตระการตา สง่างามทรงคุณค่า
เพียงแค่บ่อน้ำพุสองบ่อหน้าประตูก็มีมูลค่าอย่างน้อยห้าล้านบาท หินที่ใช้เป็นหินชั้นเลิศระดับโลก ยิ่งบวกกับค่าใช้จ่ายในการปรับเปลี่ยนทิศทางเดินท่อน้ำในทำเลเช่นนี้ ก็ไม่ใช่เศรษฐีธรรมดาคนไหนจะรับไหว
และสถานที่ที่เจียงเทียนหรานนัดฉินอวิ๋นมาทานข้าว ก็คือที่นี่
รถลัมโบร์กีนีสีขาวคันนั้นจอดที่หน้าประตู ฉินอวิ๋นลงจากรถ เมื่อเห็นป้าย "อวิ๋นเยว่เซวียน" ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
นี่ไม่ใช่ที่ที่สวีเต๋อนัดชุ่ยฮวามาทานข้าวหรือไง?
"เป็นอะไรไป ฉินอวิ๋น?" เจียงเทียนหรานแต่งชุดเดรสยาวสีดำ ผมยาวสยาย สวมแหวนเพชร เดินเข้ามาใกล้ฉินอวิ๋น
ฉินอวิ๋นส่ายหน้า: "ไม่มีอะไร"
"เอ๊ะ ตอนนี้ไม่เรียกหัวหน้าแล้ว เรียกชื่อฉันตรงๆ เลยเหรอ?"
เจียงเทียนหรานยิ้มน้อยๆ: "เมื่อคืนเรียกยังไม่พออีกเหรอ?"
ฉินอวิ๋นหดตัว: "แค่กๆ เอ่อ คือว่า เทียนหราน ตอนนี้เราเป็นความสัมพันธ์อะไรกัน?"
"เพื่อนร่วมรบ หรือว่า...เพื่อน...ร่วมเตียง?"
"หรือว่าแฟนกัน?"
พอได้ยินคำนี้ เจียงเทียนหรานโกรธจนชกฉินอวิ๋นหนึ่งหมัด: "หมายความว่าไง กินแล้วไม่อยากจำหนี้หนี้สินอะไรเลยเหรอ?"
"อะไรนะ?"
"ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น!"
เจียงเทียนหรานจับแขนฉินอวิ๋นทันที: "ตอนนี้คุณเป็นคนของฉันแล้ว เราเข้าไปข้างในกันเถอะ!"